Frankenweenie – Tim Burton (2012) [Κριτική]


Αφού έχασε αναπάντεχα τον αγαπημένο του σκύλο Σπίθα, ο μικρός Βίκτωρ επιστρατεύει την επιστήμη για να επαναφέρει στη ζωή τον καλύτερο του φίλο, μόνο που θα προκύψουν μερικές περίεργες, καταστάσεις . Ο Βίκτωρ προσπαθεί να κρύψει το νέο του εγχείρημα, αλλά όταν ο Σπίθας το σκάει, οι συμμαθητές, οι δάσκαλοι κι ολόκληρη η πόλη τον αντιμετωπίζει σαν τέρας…

Το «Frankenweenie» είναι ένα ακόμα υπέροχο δείγμα σκοτεινού παραμυθιού, τρυφερής νοσηρότητας και αδυναμίας στον διαφορετικό, τον αλλόκοτο κόσμο των μοναχικών και ονειροπόλων ψυχών με τα πελώρια μάτια και τους μαύρους κύκλους. Είναι μια ασπρόμαυρη ιστορία αγάπης για το genre του τρόμου, μια τρισδιάστατη ερωτική επιστολή στην παραδοσιακή τεχνική της κινούμενης κούκλας με την υπογραφή του πιο ρομαντικού, goth και φανατικού οπαδού της μεγάλης ανατριχίλας, αυτής που προκαλεί το εύστοχο μαύρο χιούμορ. Ο λόγος βέβαια, για τον Τιμ Μπάρτον.

Το stop-motion animation, ήταν ανέκαθεν από τα αγαπημένα εργαλεία του Τιμ Μπάρτον, κι εδώ η ασπρόμαυρη φωτογραφία, λειτουργεί υπέροχα, φέρνοντας στο νου, το παλιό ανατριχιαστικό σινεμά του τρόμου. Με όμορφες και πανέξυπνες αναφορές, στη ρετρό παρακαταθήκη των κλασικών ταινιών τρόμου, όπως τα γιγαντιαία ερπετά από την Ιαπωνία της δεκαετίας του 50 , τα Gremlins, οι μούμιες, οι λυκάνθρωποι, ο Δράκουλας, ακόμα και η άσπρη τούφα της Νύφης του Φρανκεστάιν.

Το «Frankenweenie» κατάγεται από τις κλασικές ταινίες τρόμου που καθόρισαν την παιδική ηλικία του Tim Burton. Δεν πρόκειται απλά και μόνο για μια ασπρόμαυρη ταινία, αλλά για ένα φιλμ ποτισμένο με την αθωότητα του stop-motion animation, ένα φιλμ, που σέβεται την απλότητα της ιστορίας προσδίδοντας υφή και βάθος.

Πρόκειται για την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Tim Burton που είναι γυρισμένη σε stop-motion animation, με πρώτη την υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων «Νεκρή Νύφη» και δεύτερο τον «Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη», που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερων Οπτικών Εφέ.

Αντλώντας την έμπνευση του από το κλασικό αριστούργημα της Mary Shelley «Φράνκενσταϊν» ο Tim Burton έχει ασχοληθεί ξανά με την ιστορία ήδη από τη δεκαετία του 80. Για οικονομικούς λόγους δεν ολοκλήρωσε το σχέδιο, όπως το είχε αρχικά φανταστεί, δηλαδή μια μεγάλου μήκους animation ταινία, αλλά σκηνοθέτησε το 1984 ένα live-action μικρού μήκους φιλμάκι.

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά ο ιδιαίτερος σκηνοθέτης μας παρουσιάζει τον «Frankenweenie», όπως τον είχε ονειρευτεί. Μία ασπρόμαυρη μεγάλου μήκους stop motion ταινία με τρισδιάστατο animation και χαρακτήρες βγαλμένους από κλασικές ταινίες τρόμου του 30. Ο σκηνοθέτης, σχολιάζει σχετικά: «Ο λόγος που ήθελα εξ αρχής να κάνω αυτή την ταινία προκύπτει από το γεγονός ότι μεγάλωσα με ταινίες τρόμου τις οποίες αγάπησα. Αλλά ήταν και η σχέση που είχα, όταν ήμουν παιδί, με έναν σκύλο. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη και βαθιά σχέση. Οι σκύλοι προφανώς δεν ζουν όσο οι άνθρωποι, οπότε βιώνεις το τέλος αυτής της σχέσης. Έτσι, σε συνδυασμό με τον μύθο του Φρανκενστάιν, ήταν μια πολύ δυνατή ιστορία, μια πολύ προσωπική ανάμνηση».

O Charlie Tahan («Charlie St. Cloud») είναι ο ηθοποιός που δανείζει τη φωνή του στον Βίκτωρ. H πολυτάλαντη Catherine O Hara που έχει ξανασυνεργαστεί με τον Burton στο παρελθόν (με πιο πρόσφατη συνεργασία το «Nightmare Before Christmas»), παίζει εδώ τη μητέρα του Βίκτωρ, την κυρία Φρανκεστάιν και όχι μόνο. Η ίδια υποδύεται τις φωνές του Αλλόκοτου Κοριτσιού, αλλά και της Γυμνάστριας. Κάτι αντίστοιχο ζητήθηκε από τον Martin Short ο οποίος εκτός από τον πατέρα του Βίκτωρ υποδύεται και τον γκρινιάρη και σπαστικό δήμαρχο, τον κύριο Μπεργκερμάιστερ, αλλά και τον εντεκάχρονο συμμαθητή του Βίκτωρ τον Νάσορ.

H φωνή της μελαγχολικής Έλσας ανήκει στη Winona Ryder, την μούσα του σκηνοθέτη στον «Ψαλιδοχέρη» και στον «Σκαθαροζούμη». Ο Martin Ladau που έχει δουλέψει με τον σκηνοθέτη στο «Ed Wood» παίζει εδώ τον Aνατολικοευρωπαίο καθηγητή φυσικής ο οποίος, ενθουσιάζει και εμπνέει τους μαθητές του. Ο χαρακτήρας του, θυμίζει έντονα τον Vincent Price, τον ηθοποιό που έγινε γνωστός για τους εμβληματικούς ρόλους του σε ταινίες τρόμου όπως «House of Wax», «The Mad Magician», «The Fly». Ενώ, ο ταλαντούχος νεαρός Atticus Shaffer υποδύεται τον Έντγκαρ του οποίου το στυλ εκφοράς λόγου είναι εμπνευσμένο από τον ηθοποιό Peter Lorre.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε, ότι στους τίτλους τέλους της ταινίας, ακούγεται ένα τραγούδι που έγραψε ειδικά η Karen O, με τίτλο «Strange Love». Η συνθέτης, τραγουδίστρια αλλά και επικεφαλής του ροκ συγκροτήματος Yeah Yeah Yeahs εμπνεύστηκε από τις αναφορές της ταινίας στα κλασικά φιλμ τρόμου, αλλά και από την καλύψο (το μουσικό είδος) που ακουγόταν στον Σκαθαραζούμη μέσα από τις μελωδίες του Harry Belafonte.

Έτος: 2012 | Xώρα: ΗΠΑ | Διάρκεια: 87 λεπτά | Σκηνοθεσία: Tim Burton | Σενάριο: Tim Burton, Leonard Ripps | Παίζουν: Winona Ryder, Catherine O’Hara, Martin Short

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s