Something in the Air – Olivier Assayas (2012) [Κριτική]

Something in the Air (2012) 02
Βρισκόμαστε, λίγο έξω από το Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του 70. Ο Ζιλ, ένας νέος που τελειώνει το σχολείο παρασύρεται από την πολιτική και δημιουργική αναταραχή της εποχής. Όπως και οι φίλοι του, βρίσκεται ανάμεσα στις ριζοσπαστικές πολιτικές δεσμεύσεις και στις προσωπικές του προσδοκίες. Οι πράξεις τους θα τους φέρουν στην Ιταλία και αργότερα στο Λονδίνο, όπου μέσα από ερωτικές συναντήσεις και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, κάποια στιγμή θα αναγκαστούν να κάνουν τις τελικές επιλογές τους για να βρουν τη θέση τους μέσα σε αυτούς τους ανήσυχους καιρούς.

Η συγκινητική όσο και τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης μιας παρέας ομάδας νέων, μέσα από το εκρηκτικό κλίμα μιας καθοριστικής εποχής. Όπως και σήμερα έτσι και τότε, η αίσθηση της ματαίωσης ήταν έντονη, ωστόσο η ένταση των νεανικών χρόνων και η επιθυμία για εμπειρίες υπερνικά τις όποιες απογοητεύσεις και οδηγεί τους ήρωες σε αυτό που τελικά προσδοκούν να γίνουν, αντιμετωπίζοντας ο καθένας, τις συνέπειες των επιλογών του…
Something in the Air (2012) 03
Η νέα ταινία του Ολιβιέ Ασαγιάς, «Μετά τον Μάη» (Après Mai – Something in the Air), είναι μια ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη ιστορία και ματιά, στα γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν και μετά από τον ιστορικό Μάη του 1968. Μία εποχή που σημάδευσε το μέλλον της Γαλλίας και όχι μόνο. Από το νεαρό καστ, ξεχωρίσαμε την ανερχόμενη και ταλαντούχα, Lola Creton, την οποία είχαμε απολαύσει και το 2011, στην ταινία Goodbye First Love (Un amour de jeunesse), του Mia Hansen-Løve.

Η ταινία, έκανε την πρεμιέρα της στο πρόσφατο Διαγωνιστικό τμήμα του 69ου Φεστιβάλ Βενετίας, όπου κέρδισε το Βραβείο Σεναρίου. Στη συνέχεια προβλήθηκε με επιτυχία στο Φεστιβάλ του Τορόντο, ενώ έχει επιλεγεί στο πρόγραμμα Zalbategi Pearls του Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν (επιλογή από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς), καθώς και στο Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης.

Ο Ολιβιέ Ασαγιάς, με το φιλμ «Μετά τον Μάη», συνεχίζει ουσιαστικά το ταξίδι του στην ταραγμένη δεκαετία του 70 μετά την επική ιστορία του τρομοκράτη Κάρλος (Carlos – 2010), με μια πιο προσωπική ιστορία που έχει και αρκετά, αυτοβιογραφικά στοιχεία. Πρόκειται για ένα σχέδιο που απασχολούσε τον σκηνοθέτη περισσότερο από μια δεκαετία και αποτυπώθηκε ήδη στο βιβλίο του: A Post May Adolescence – Letter to Alice Debord. Το οποίο, είναι αφιερωμένο στην ποιήτρια Αλίς Ντεμπόρ, χήρα του Γκι Ντεμπόρ, ηγέτη της Καταστασιακής Διεθνούς.

Η επαφή του έφηβου Ασαγιάς με τα γραπτά και τη στάση ζωής του Ντεμπόρ υπήρξε καθοριστική, αναγνωρίζοντας σε αυτά το νήμα που συνδέει την εξέγερση του Γαλλικού Μάη με τα ριζοσπαστικά καλλιτεχνικά και νεανικά κινήματα που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες. Μελετώντας έτσι, ποια είναι σήμερα η παρακαταθήκη του Μάη του 1968 και των κινημάτων που σάρωσαν τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη προτάσσοντας την ανατροπή και την εξέγερση.

Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τη συγκινητική όσο και τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης μιας παρέας νέων μέσα στο εκρηκτικό κλίμα μιας καθοριστικής εποχής, συνδυάζοντας το προσωπικό με το πολιτικό. Παράλληλα, γινόμαστε κοινωνοί των δικών του αναγωγών, ανάμεσα στη γενιά που μεγάλωσε μέσα στον πολιτικό ριζοσπαστισμό και σε μια σημερινή που αναζητά το δικό της δρόμο, μέσα σε μια εξίσου θυελλώδη εποχή.
Something in the Air (2012) 04
Όπως και σήμερα έτσι και τότε, η αίσθηση της ματαίωσης ήταν έντονη, ωστόσο η ένταση των νεανικών χρόνων και η επιθυμία για εμπειρίες υπερνικά τις όποιες απογοητεύσεις και οδηγεί τους ήρωες σε αυτό που τελικά προσδοκούν να γίνουν. Παράλληλα, ο Ασαγιάς, ως λάτρης του σινεμά πάνω από όλα, αποτίνει το δικό του φόρο τιμής στις μεγάλες επιρροές του, τον Άντι Γουόρχολ και τον Ρομπέρ Μπρεσόν και μαζί στην ποπ και ροκ μουσική της εποχής. Είναι χαρακτηριστικό, ότι επιλέγει ένα υπέροχο soundtrack, το οποίο ξεκινά από τον Captain Beefhart και φτάνει ως τους Soft Machine και τον Syd Barret.

«Όταν αρχίζεις να πιστεύεις ότι η συλλογική ιστορία εκπροσωπείται αποσπασματικά, μετά από λίγο έχεις την κρυφή ιδέα ότι μπορεί να πρέπει εσύ να διορθώσεις το λάθος. Ότι μπορεί, χωρίς να το συνειδητοποιείς, να κρατάς μια από τις εμπειρίες της δικής σου γενιάς και να έχει έρθει η ώρα να την εξιστορήσεις. Η ταινία απεικονίζει το μονοπάτι πάνω στο οποίο μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, ενώ απορροφούμε και την ατμόσφαιρα της εποχής, χωρίς όμως να γινόμαστε θύματά της. Πρόκειται για ένα δρόμο που αποφεύγει όσο μπορεί τα πιο δημοφιλή μέρη κοινωνικοτήτων και συμβιβασμών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο», λέει χαρακτηριστικά, ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Ασαγιάς.

Έτος: 2012 | Xώρα: Γαλλία | Διάρκεια: 122 λεπτά | Σκηνοθεσία: Olivier Assayas | Σενάριο: Olivier Assayas | Παίζουν: Clément Métayer, Lola Créton, Felix Armand

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s