The Virgin Spring – Ingmar Bergman (1960) [Κριτική]

The Virgin Spring (1960) 01
Ένα σκοτεινό παραμύθι, μία σκληρή, δραματική ταινία που θέτει ερωτήματα σε αμφιλεγόμενα ηθικά ζητήματα. Μια κοινωνική αλληγορία που ζητά απαντήσεις για τη θρησκεία, τη ζηλοφθονία και την αυτοδικία. Μία όχι τόσο γνωστή αν και σπουδαία δημιουργία του Σουηδού δημιουργού, που κυκλοφορεί σε επανέκδοση.

«Υπάρχει πάντα μια διαρκής πάλη μέσα μου ανάμεσα στην ανάγκη μου να καταστρέψω και στη θέλησή μου να ζήσω. Kι αυτό δημιουργεί μία εσωτερική ένταση που κυριαρχεί και στον τρόπο που δημιουργώ και στην υλική μου ύπαρξη. Κάθε πρωί ξυπνώ με μια καινούρια οργή, μια καινούρια καχυποψία, μια καινούρια λαχτάρα για τη ζωή.», Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Η ταινία μας ξεκινά με την Ινγκέρι (Γκούνελ Λίντμπλομ) την ψυχοκόρη μιας οικογένειας χωρικών να κάνει παράκληση στον θεό Οντίν να φέρει συμφορές στην έφηβη κόρη της οικογένειας, Κάριν (Μπιργκίτα Πέτερσον). Το πρωί οι γονείς αναθέτουν στην Κάριν την ευθύνη να πάει τα κεριά στην εκκλησία για την πρωινή λειτουργία καθώς σύμφωνα με την παράδοση μόνο μια παρθένα μπορούσε να τα μεταφέρει.
The Virgin Spring (1960) 07
Η Κάριν επιμένει να πάρει μαζί της και την Ίνγκερι κι οι δύο τους ξεκινούν μαζί για την εκκλησία. Στο δρόμο όμως η Ίνγκερι μένει πίσω κι αφήνει την Κάριν να συνεχίσει μόνη της, η Κάριν συναντά στη συνέχεια τρεις βοσκούς, δύο ενήλικες άνδρες και τον μικρό τους αδερφό.

Οι βοσκοί αρχικά πιάνουν την κουβέντα με την Κάριν, αλλά στη συνέχεια τη βιάζουν κι εν τέλει την δολοφονούν. Αργότερα και κατά ειρωνικό τρόπο, οι ίδιοι βοσκοί ζητούν καταφύγιο για τη νύχτα στο σπίτι της Κάριν, χωρίς φυσικά να ξέρουν ότι πρόκειται για την οικογένειά της.
The Virgin Spring (1960) 06
Ο Τέρε (Μαξ Φον Σίντοφ) κι η Μερέτε (Μπιργκίτα Βάλμπεργκ), είναι οι γονείς της Κάριν και τους παρέχουν άσυλο, χωρίς να γνωρίζουν τι έχει συμβεί στην κόρη τους, όταν όμως ανακαλύπτουν τα ματωμένα της ρούχα, ο Τέρε σχεδιάζει μια εκδίκηση, ελπίζοντας ότι αυτό θα του φέρει την κάθαρση.

«Η Πηγή των Παρθένων» (Πρωτότυπος τίτλος «Jungfrukällan») είναι μία δραματική ταινία παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία του σπουδαίου Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην τελετή του 1961 κι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ταινία του Γουές Κρέιβεν του 1972 «Το Τελευταίο Σπίτι Στα Αριστερά» (The Last House on the Left)».
The Virgin Spring (1960) 05
Η ταινία είναι βασισμένη σε σουηδική μπαλάντα του 13ου αιώνα με τίτλο «Töres döttrar i Wänge», και είναι χαρακτηριστικό ότι στην εποχή της όχι μόνο σόκαρε αλλά και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις κατά την προβολή της το 1960 λόγω της ρεαλιστικής αναπαράστασης του βιασμού και του φόνου της εφήβου Κάριν από τους δύο βοσκούς. Αξίζει δε να σημειώσουμε ότι η προβολή της ταινίας είχε απαγορευτεί σε κάποιες από τις Πολιτείες της Αμερικής, όταν είχε κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες τη δεκαετία του 60.

Άψογη φωτογραφία, όπως συνήθως συμβαίνει στις ταινίες του Μπέργμαν, με τη σκηνή όπου ο Μαξ Φον Σίντοφ προσπαθεί να λυγίσει το δεντρό, να μένει για πάντα στη μνήμη του θεατή και να μας προσφέρει μία από τις πλέον συγκλονιστικές ερμηνείες της πλούσιας καριέρας του.
The Virgin Spring (1960) 03
Η ταινία απέσπασε Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1960 στα 33α Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου κι έλαβε και μία επίσης υποψηφιότητα για Όσκαρ κουστουμιών (Μάρικ Βος-Λουντχ). Η φωτογραφία του Σβεν Νίκβιστ (στην πρώτη του συνεργασία με τον Μπέργκμαν) συμβάλλει με υπέροχο τρόπο στην αναπαράσταση των τραγικών γεγονότων με φόντο τα πράσινα λιβάδια. Παρουσιάστηκε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών όπου ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα.

Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, είναι ένας από τους μεγαλύτερους και πλέον διακεκριμένους καλλιτέχνες στον κόσμο. Ένας απίστευτα παραγωγικός σκηνοθέτης, για τη ζωή και το έργο του οποίου σας παραπέμπουμε και στο Αφιέρωμα που είχαμε παρουσιάσει πριν από μερικές ημέρες.
The Virgin Spring (1960) 08
«Προσπαθούμε να πετύχουμε δύο πράγματα ταυτόχρονα. Από την μία την επικοινωνία με τους άλλους, που είναι το βαθύτερο ένστικτό μας και από την άλλη την ασφάλεια. Με τη συνεχή επικοινωνία με τους άλλους ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να δεχτούμε το φρικτό γεγονός της ολοκληρωτικής μας ερημιάς. Ψάχνουμε αδιάκοπα για καινούρια σχέδια, καινούρια σχήματα, καινούρια συστήματα για να μπορέσουμε να αποσοβήσουμε μερικά ή ολοκληρωτικά την επίγνωση της δικής μας μοναξιάς.», Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Έτος: 1960 | Xώρα: Σουηδία | Διάρκεια: 89 λεπτά | Σκηνοθεσία: Ingmar Bergman | Σενάριο: Ulla Isaksson | Παίζουν: Max von Sydow, Birgitta Valberg, Gunnel Lindblom

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s