Only God Forgives – Nicolas Winding Refn (2013) [Κριτική]

Only God Forgives (2013) 01
Δύο χρόνια μετά το εντυπωσιακό «Drive» (2011), ο Δανός σκηνοθέτης Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία, έχοντας και πάλι ως πρωταγωνιστή του τον Ράιαν Γκόσλιν, αλλά και την αγνώριστη όσο και εκθαμβωτική, Κριστίν Σκοτ Τόμας.

«Η αρχική ιδέα για την ταινία, ήταν μια ιστορία για έναν άντρα που θέλει να τα βάλει με τον Θεό. Από μόνο του αυτό ήταν ταυτόχρονα κι εμπόδιο, αλλά όταν έγραφα το σενάριο, κατακλυζόμουν από πολλές υπαρξιακές σκέψεις ο ίδιος (περιμέναμε το δεύτερο παιδί μας, και η σύζυγος μου περνούσε μια πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη), και η ιδέα ενός ανθρώπου που θέλει να πολεμήσει τα θεία, χωρίς να ξέρει ακριβώς το λόγο γιατί, με εξίταρε. Με αυτό ως βάση, δημιούργησα ένα χαρακτήρα, τον Τσανγκ, ο οποίος πιστεύει ότι είναι Θεός, και βασικό πρωταγωνιστή τον Τζούλιαν, ο οποίος αναζητά μια θρησκεία στην οποία να μπορεί να πιστέψει.» Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν
Only God Forgives (2013) 03
Ο Τζούλιαν (Ράιαν Γκόσλιν), ένας Αμερικανός φυγάς, χρησιμοποιεί μια λέσχη πυγμαχίας στην Μπανγκόκ, ως βιτρίνα, για τα ναρκωτικά που διακινεί. Η μητέρα του Κρύσταλ (Κριστίν Σκοτ Τόμας), επικεφαλής μια τεράστιας εγκληματικής οργάνωσης, φτάνει από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, για να παραλάβει τη σωρό του νεκρού γιου της, Μπίλυ (Tom Burke).
Only God Forgives (2013) 04
Ο Μπίλυ, δολοφονήθηκε αφού σκότωσε με αποτρόπαιο τρόπο μια πόρνη. Διψασμένη για αίμα κι εκδίκηση, η Κρύσταλ απαιτεί τα κεφάλια των δολοφόνων από το Τζούλιαν. Εκείνος, θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσει τον Τσανγκ (Βιτάγια Πάνσρινγκαρμ), έναν μυστηριώδη άντρα, σύμβολο θείας δικαιοσύνης κι αποφασισμένο να πατάξει μια για πάντα τη διαφθορά στους οίκους ανοχής και στις λέσχες πυγμαχίας.

Μία ιστορία εκδίκησης, βγαλμένη μέσα από έναν κόσμο που σε σημεία θυμίζει Ταραντίνο και με τον Ράιαν Γκόσλιν (υποψήφιος για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία Half Nelson) να επιστρέφει στον «τόπο του εγκλήματος» και να συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη που τον έκανε για πάντα γνωστό μέσα από το φιλμ «Drive» το 2011.
Only God Forgives (2013) 08
Ωστόσο αυτοί που κλέβουν την παράσταση είναι οι συμπρωταγωνιστές του Γκόσλιν και συγκεκριμένα ο Βιθάγια Πάνσρινγκραμ γεννημένος το 1959 στη Μπανγκόνγκ και γνωστός κυρίως από τη συμμετοχή του στην ταινία, The Hangover Part II.
Only God Forgives (2013) 05
Όμως η πραγματική αποκάλυψη της ταινίας, δεν είναι άλλη από την αγνώριστη όσο και εντυπωσιακή, Κριστίν Σκοτ Τόμας. Η ηθοποιός γνωστή από ταινίες όπως το «Τέσσερις Γάμοι και Μία Κηδεία», για το οποίο ρόλο απέσπασε ένα Βραβείο Bafta, αλλά βέβαια και για τον «Άγγλο Ασθενή», που της χάρισε μία Χρυσή Σφαίρα και μία υποψηφιότητα στα Όσκαρ για Α’ Γυναικείο Ρόλο. Η Τόμας λοιπόν, είναι εδώ ο καταλύτης των εξελίξεων και εκείνη που κινεί τα νήματα της ιστορίας, τουλάχιστον μέχρι να αναλάβει δράση ο Βιθάγια Πάνσρινγκραμ…
Only God Forgives (2013) 10
Αν και η ταινία στο σύνολό της κινείται σε χαμηλά επίπεδα οι αργές κινήσεις της κάμερας, αλλά και η όμορφη φωτογραφία, βασικά χαρακτηριστικά της φιλμογραφίας του Δανού δημιουργού, κάνουν κι εδώ την εμφάνιση τους, υπό τους ήχους ενός υπέροχου Soundtrack που υπογράφει ο συνήθης ύποπτος σε τέτοιες περιπτώσεις, Cliff Martinez.
Only God Forgives (2013) 09
Σκοτεινό, σκληρό αλλά και με κριτικές τόσο θετικές όσο και αρνητικές, το φιλμ «Μόνο ο Θεός Συγχωρεί» (Only God Forgives) του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, είναι μία ταινία που αν μη τι άλλο συζητήθηκε εντόνως και τον Μάιο στο Επίσημο Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Καννών, εκεί όπου έκανε παράλληλα και την παγκόσμια πρεμιέρα του.
Only God Forgives (2013) 06
«Εκ των υστέρων, είδα τις ομοιότητες του Τσανγκ με τον One Eye του «Valhalla Rising», και του Οδηγού στο «Drive» – είναι όλοι τους ριζωμένοι στη μυθολογία και δυσκολεύονται να συμβαδίσουν με την καθημερινότητα. Ο Τσανγκ, καθορίζεται από την αινιγματική του συμπεριφορά, σε τέτοιο βαθμό που γίνεται ένας άυλος χαρακτήρας, που ορίζεται από το όνομα του, κι όχι από την εικόνα του. Κατά κάποιο τρόπο, το «Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί», είναι το σύνολο όλων των ταινιών που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Νομίζω, ότι κατευθυνόμουν προς μία καλλιτεχνική σύγκρουση, ολοταχώς, με σκοπό να αλλάξω τα πάντα γύρω μου και να δω τι θα προέκυπτε. Πάντα έλεγα ότι ήθελα να κάνω ταινίες για γυναίκες, και καταλήγω να κάνω ταινίες με βίαιους άντρες. Τώρα που τα πάντα συγκρούονται, μπορεί να αλλάξουν παντελώς τα πράγματα για μένα. Η σύγκρουση αυτή, είναι συναρπαστική, γιατί όλα γύρω μου γίνονται τόσο αβέβαια, και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο δεύτερος εχθρός της δημιουργικότητας, μετά το «καλό γούστο», είναι η ασφάλεια.» Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Έτος: 2013 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 90 λεπτά | Σκηνοθεσία: Nicolas Winding Refn | Σενάριο: Nicolas Winding Refn | Παίζουν: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Vithaya Pansringarm

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s