«Ποίηση Χωρίς Τέλος» από τον Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι – Ο μετρ του σουρεαλισμού αποκαλύπτεται μέσα από ένα αυτοβιογραφικό φιλμ

Ύστερα από 23 χρόνια απουσίας από την ενεργό δράση (The Rainbow Thief – 1990), ο Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι, επέστρεψε δυναμικά. Η αρχή έγινε το 2013 με το φιλμ «Ο Χορός της Πραγματικότητας» και τρία χρόνια μετά ακολούθησε η «Ποίηση Χωρίς Τέλος». O σκηνοθέτης των cult αριστουργημάτων, όπως το «Santa Sangre» και το «El Topo», καταφέρνει για μία ακόμη φορά να μας μεταφέρει στο μοναδικό κινηματογραφικό του σύμπαν. Ένα ταξίδι στον σουρεαλιστικό κόσμο, ενός κορυφαίου καλλιτέχνη, σε μία ταινία με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία και με πρωταγωνιστή τον γιο του, Άνταν Γιοντορόφσκι. Η ταινία είναι διαθέσιμη στο ERTFLIX.

«Η «Ποίηση Χωρίς Τέλος» θα μπορούσε να θεωρηθεί η άτυπη συνέχεια του «Χορού της Πραγματικότητας» καθώς είναι δύο ταινίες ξεκινούν και τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο, με ένα ταξίδι προς το άγνωστο. Ο λόγος που έκανα μία αυτοβιογραφική επιστροφή, μετά από 20 χρόνια απουσίας, είναι γιατί θεωρώ πως αυτές οι ταινίες ξεπερνούν τα συμβατικά όρια της παραγωγής μιας ταινίας […] Πρόκειται λοιπόν για μία ρεαλιστική ιστορία στην οποία προσθέσαμε σουρεαλιστικά χρώματα και περίτεχνες κινηματογραφικές ιδέες, αλλά παραμένει μία πραγματικότητα που εκφράζεται μέσα από τον κινηματογράφο.» – Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι

Βρισκόμαστε στο Σαντιάγο της Χιλής. Τη δεκαετία του ’40 και του ’50 ο «Αλεχαντρίτο» Χοδορόφσκι αποφασίζει να γίνει ποιητής, ενάντια στη θέληση της οικογένειάς του. Μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβάν γκαρντ της εποχής, ο εικοσάχρονος Αλεχάντρο θα γνωρίσει τον Ενρίκε Λιν, την Στέλλα Ντίαζ, τον Νικάνορ Πάρρα και άλλους πολλά υποσχόμενους αλλά άγνωστους ακόμα νεαρούς συγγραφείς, που στη συνέχεια θα γίνουν οι Μεγάλοι της μοντέρνας λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας.

Βυθισμένοι σ’ έναν κόσμο ποιητικού πειραματισμού θα ζήσουν όλοι μαζί, όπως λίγοι αποτόλμησαν στο παρελθόν: αισθησιακά, αυθεντικά, με τρέλα και πλήρη ελευθερία. Η ταινία, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της, τον Μάιο του 2016, στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών και συγκεκριμένα στο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών».

«Θα περιέγραφα τις ταινίες μου ως «ψυχομαγικές» και αυτό γιατί θεωρώ πως η τέχνη οφείλει να γιατρεύει. Αλλά ποιον; Σίγουρα όχι τον θεατή ο οποίος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, καθώς έχει αποικηθεί από τον αμερικάνικο κινηματογράφο. Άρα αυτόν που στη πραγματικότητα η τέχνη μου γιατρεύει είναι κυρίως εμένα τον ίδιο και μετά την οικογένειά μου και σε μία τρίτη ανάγνωση ίσως και τον θεατή. Και οι δύο αυτές ταινίες έχουν γυριστεί σε σημεία της Χιλής όπου μεγάλωσα και έζησα. Επιστρέφω σε αυτά τα μέρη, ως ένας άλλος πια, ως «ο διάσημος σκηνοθέτης» και αναδομώ αυτά τα φθαρμένα πια μέρη όχι μόνο για την ταινία αλλά και για τη μνήμη μου. Μετά έρχεται η οικογένεια μου, με τους γιους μου να υποδύονται εμένα και τον πατέρα μου και να τσακώνονται μεταξύ τους μέσα από τους διπλούς ρόλους τους. Έτσι ξυπνάμε όλους τους οικογενειακούς δαίμονες και όλα μας τα συναισθήματα.» – Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι

Μέσα από τον φακό του ο Αλεχάντρο Χοδορόφσκι, αφηγείται τα χρόνια της νιότης του στη Χιλή, μία περίοδος απελευθέρωσης από τους κοινωνικούς και οικογενειακούς περιορισμούς και ένταξης στο μποέμ καλλιτεχνικό κύκλο της εποχής.

Η ταινία λειτουργεί ως ένα αφιέρωμα στην καλλιτεχνική κληρονομιά της Χιλής, αλλά και ως μία ωδή στην αναζήτηση για την ομορφιά και την εσωτερική αλήθεια, ως παγκόσμια δύναμη ικανή να αλλάξει τη ζωή του ανθρώπου, με την υπογραφή ενός καλλιτέχνη που έχει αφιερώσει τη ζωή και την καριέρα του στην πνευματική και καλλιτεχνική ευαισθητοποίηση.

Καμία ταινία του Γιοντορόφσκι, δεν μοιάζει με αυτή που προηγήθηκε ή που πρόκειται να ακολουθήσει. Κάθε φορά είναι ένα νέο μοναδικό ερέθισμα το οποίο φαίνεται να αποτελεί την πηγή έμπνευσης του ιδιοφυούς καλλιτέχνη, με αποτέλεσμα η κατηγοριοποίηση των ταινιών του, αλλά και των επιρροών του, να αποτελεί ένα ιδιόμορφο παζλ για δυνατούς λύτες.

Ένα παζλ το οποίο ο θεατής θα καταφέρει να αποκωδικοποιήσει μόνο και εφ’ όσον αφεθεί να παρασυρθεί από την μαγεία των εικόνων που ο Γιοντορόφσκι θα του προσφέρει τόσο απλόχερα, μέσα από τις ταινίες του. Πνεύμα ανήσυχο, ο ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης έχει υπάρξει με επιτυχία: σκηνοθέτης ταινιών, αλλά και του avant-garde θεάτρου, ηθοποιός, μίμος, συνθέτης, σεναριογράφος comics, συγγραφέας μυθιστορημάτων, ακόμη και γκουρού μιας μυστικιστικής σχολής ψυχολογίας.

Ως αυθεντικός κινηματογραφιστής, ο Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι, επιδιώκει κάθε ταινία του να λειτουργεί ως μία μυστικιστική, υπερβατική εμπειρία για το κοινό. Ένα αμάλγαμα, παραισθησιογόνου σουρεαλισμού, με θρησκευτικές, σχεδόν μυστικιστικές αναφορές, που καθηλώνει τον θεατή χάρη στην τελειότητα του.

Απορρίπτοντας συμβατικές μορφές αφήγησης και κινηματογραφικών κλισέ, ο Γιοντορόφσκι καλεί τον θεατή να αφεθεί ελεύθερος από τα δεσμά της λογικής. Να περιφρονήσει τις καλλιτεχνικές του συμβάσεις και να ταξιδέψει μαζί με τον δημιουργό, στο μοναδικό του εικονοκλαστικό σύμπαν.

Διαβάστε επίσης:
Αφιέρωμα στον Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι: Η επιστροφή ενός σπουδαίου σκηνοθέτη

Η ταινία «Ποίηση Χωρίς Τέλος / Endless Poetry / Poesía sin fin» (2016) του Αλεχάντρο Χοδορόφσκι, είναι διαθέσιμη στην διαδικτυακή ταινιοθήκη του ERTFLIX, μέχρι και την Πέμπτη 15 Απριλίου.

Ποίηση Χωρίς Τέλος / Endless Poetry / Poesía sin fin
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Αλεχάντρο Χοδορόφσκι
Πρωταγωνιστούν: Αδάν Χοδορόφσκι, Παμέλα Φλόρες, Μπρόντις Χοδορόφσκι, Λεάντρο Τάουπ ,Χούλια Αβεντάνο, Αλεχάντρο Χοδορόφσκι
Διευθυντής Φωτογραφίας: Κρίστοφερ Ντόιλ
Χώρα Παραγωγής: Χιλή, Ιαπωνία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Έτος Παραγωγής: 2016
Διάρκεια: 128 λεπτά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s