Ο Αρνό Ντεπλεσέν, είναι ένας αξιόλογος και οραματιστής δημιουργός, πιστός σ’ ένα προσωπικό Σινεμά, με χαρακτήρες, σύμβολα και έννοιες που επιστρέφουν στις ταινίες του σ’ έναν αέναο κύκλο καλλιτεχνικής εξέλιξης. Στο πλαίσιο αυτό κινείται και η ταινία του «Τα Χρυσά Μας Χρόνια», με πρωταγωνιστή τον Ματιέ Αμαλρίκ.

Ο Πολ (Ματιέ Αμαλρίκ / Κεντέν Ντολμέρ) θυμάται την παιδκή του ηλικία. Τα ξεσπάσματα της μητέρας του. Τον ισχυρό δεσμό που είχε με τον αδερφό του Ιβάν, ένα βίαιο παιδί. Θυμάται, όταν ήταν δεκαέξι χρονών, τον απαρηγόρητο πατέρα του. Εκείνο το ταξίδι στη Ρωσία. Θυμάται όταν ήταν δεκαεννιά, την αδελφή του, τα ξαδέρφια του, τους φίλους που τον πρόδωσαν. Τις σπουδές στο Παρίσι. Μα πάνω απ’ όλα ο Πολ θυμάται την Έστερ (Λου Ρόι-Λεκολινέ). Ήταν το κέντρο του κόσμου του.

«Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς τον Πολ. Κατανοεί πλήρως το περιβάλλον του, απλά είναι ανεπαρκής. Δείχνει να ξέρει που βαδίζει, αλλά αυτό δεν τον βοηθά καθόλου. Οι σχέσεις του με τις γυναίκες είναι χαοτικές. Πιστεύει ότι η αγάπη είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο και θέλει να το σέβεται, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα είναι άπιστος. Είναι ευθύς με τους φίλους του και πάντα παλεύει να στέκεται επάξια απέναντι στις ίδιες του τις προσδοκίες. Ένας θεός ξέρει πόσο ψηλά βάζει τον πήχη! Ο Πολ είναι πραγματικά ερωτευμένος με την Έστερ, είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να τον βάλει στη θέση του. Είναι το μόνο σημείο αναφοράς του.» – Κεντίν Ντολμέρ (Πολ)

Ο Πολ, ανατρέχει από την παιδική του ηλικία και τη μητέρα του, την εφηβεία και τον απαρηγόρητο χήρο πατέρα του, έως τους φίλους, τον μέντορά του και φυσικά τον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Η ενηλικίωση καταγράφεται με τον μοναδικό τρόπο του Ντεπλεσέν μέσα από όλα τα στάδια που μένουν χαραγμένα στη μνήμη. Η απώλεια και οι απογοητεύσεις δίνουν τη σκυτάλη στο ξύπνημα νέων συναισθημάτων και σταδιακά, στην ανακάλυψη του εαυτού μας.

«Ο Αρνό είναι πολύ ακριβής, ξέρει τι θέλει. Μας έδωσε κάποιες ενδείξεις για τους χαρακτήρες, αλλά είναι πολύ διακριτικός- δε θέλει να αλλάξει αυτό που νιώθουμε. Θεωρεί ότι οι χαρακτήρες ανήκουν σε εμάς. Έδινε πολύ μεγάλη σημασία σε κάποιες προτάσεις ή λέξεις, στην προφορά τους, στη στιγμή που θα πέρναγες το χέρι από τα μαλλιά σου. Μπορεί να είναι λεπτομέρειες αλλά σου δίνουν σαφή καθοδήγηση. Πολλές φορές θα ερμήνευε ο ίδιος κάτι για να το δούμε- λέει ότι είναι κακός ηθοποιός αλλά δεν είναι αλήθεια. Ήταν συχνά αστείο ειδικά όταν παρίστανε την Έστερ να φιλάει το χέρι του Πολ.» – Λου-Ροΐ Λεκογινέτ (Έστερ)

Στην ταινία «Τα Χρυσά Μας Χρόνια», πρωταγωνιστεί ο «συνήθης ύποπτος» στο κινηματογραφικό σύμπαν του Αρνό Ντεπλεσάν, το υποκριτικό alter ego του Γάλλου σκηνοθέτη, ο υπέροχος Ματιέ Αμαλρίκ. Μαζί του εμφανίζονται ένα πλήθος νέων ηθοποιών, εκ των οποίων ξεχωρίζουν ο Κεντίν Ντολμέρ και η Λου Ρόι-Λεκολινέ.

Πρωτόλεια συναισθήματα, δίπολα, αντιφάσεις, στοιχεία μπουρλέσκ, χιούμορ που εναλλάσσεται με το πικρό σχόλιο, λογοτεχνικά σύμβολα και αναφορές, δίνουν έμφαση στις βαθιά ανθρώπινες, συχνά εμμονικές ιστορίες που αφηγείται ο Αρνό Ντεπλεσέν.

«Η Γαλλία δεν είναι τόσο μεγάλη χώρα, δεν έχουμε αμέτρητους ηθοποιούς, είναι λοιπόν σημαντικό να βρεις έναν ηθοποιό με τέτοιο χάρισμα. Ο Αμαλρίκ μου θυμίζει τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι τη δεκαετία του ‘60. Είναι τιμή για μένα που τον συναντώ από τη μία ταινία στην άλλη. Την πρώτη μου ταινία, «Η Zωή των Nεκρών», την έγραφα αγχωμένος, σκεφτόμουν ότι ίσως ήταν η πρώτη και τελευταία. Ήθελα λοιπόν να έχω αρκετούς ηθοποιούς. Πάντα μιλάει κανείς για την ποιότητα των ηθοποιών, εγώ όμως ήθελα ποσότητα. Μου αρέσουν οι ηθοποιοί που προέρχονται από διαφορετικούς χώρους, άλλος από το σινεμά, άλλος από το θέατρο. Μου αρέσει να τους συνδυάζω, να αναμιγνύω όλα αυτά τα «χρώματα» […] Συνάντησα τον Ματιέ Αμαλρίκ στην κηδεία του Αλέν Ρενέ και τον ρώτησα «πώς θα σου φαινόταν να ξαναδούμε το χαρακτήρα του Πολ Ντενταλούς;» Συμφώνησε αμέσως κι έτσι άρχισα να γράφω την ταινία» – Αρνό Ντεπλεσέν

Η ταινία απέσπασε το βραβείο SACD στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών. Το φιλμ «Τα Χρυσά Μας Χρόνια», αποτέλεσε παράλληλα και την Ταινία Λήξης του 56ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο Ντεπλεσέν, παραβρέθηκε στη διοργάνωση για να παρουσιάσει τις ταινίες του και να δώσει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον masterclass.

«Σκέφτομαι πόσο περίεργη είναι η κατάσταση αλλά ταυτόχρονα χαίρομαι που είμαι εδώ μαζί σας. Είναι μεγάλη τιμή για μένα που μπόρεσα να συναντήσω το κοινό της Θεσσαλονίκης, ένα πολύ ξεχωριστό κοινό. Αναλογιζόμενος τα όσα διαδραματίστηκαν εχθές στο Παρίσι με τις τρομοκρατικές επιθέσεις, σκεφτόμουν πόσο εύθραυστοι είμαστε οι άνθρωποι, πόσο εύθραυστος είμαι εγώ συγκεκριμένα. Αντίστοιχα σκεφτόμουν ότι και ο κινηματογράφος είναι μια δύναμη, είναι η δύναμη όλων μας, ότι το σινεμά καταγράφει πόσο ευάλωτοι και ταυτόχρονα πόσο δυνατοί είμαστε.» – Αρνό Ντεπλεσέν

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι στην συγκεκριμένη ταινία, ο Γάλλος σκηνοθέτης, συναντά ξανά έναν παλιό του ήρωα, τον καθηγητή Πολ Ντενταλούς, ο οποίος φεύγοντας από το Τατζικιστάν θυμάται ανθρώπους και εικόνες που τον στιγμάτισαν. Η ενηλικίωση καταγράφεται με τον μοναδικό τρόπο του Αρνό Ντεπλεσέν μέσα από όλα τα στάδια που μένουν χαραγμένα στη μνήμη. Η απώλεια και οι απογοητεύσεις δίνουν τη σκυτάλη στο ξύπνημα νέων συναισθημάτων και την ανακάλυψη του εαυτού μας.

Ο Αρνό Ντεπλεσέν – σκηνοθέτης, σεναριογράφος και διευθυντής φωτογραφίας – γεννήθηκε στο Ρουμπέ της Γαλλίας το 1960. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σορβόννη και μετέπειτα στο ινστιτούτο IDHEC (σημερινή La Fémis) στο Παρίσι. Τη δεκαετία του ’80 εργάστηκε ως διευθυντής φωτογραφίας και μεταξύ άλλων, υπέγραψε – μαζί με τον Άρη Σταύρου – τη «Φωτογραφία» του Νίκου Παπατάκη.

Το 1991 ο Ντεπλεσέν πραγματοποίησε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, με την ταινία μεσαίου μήκους «La Vie de Morts». Φιλμ που τον καθιέρωσε για το ιδιαίτερο ύφος και τη θεματολογία που εκφράζεται μέσα από επαναλαμβανόμενα μοτίβα, φιλοσοφικές αναζητήσεις και την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία σε πρώτο πλάνο.

Σε όλη την πορεία του, ο Γάλλος σκηνοθέτης δεν παραμένει απλά συνεπής μόνο στη γλώσσα και το ύφος, αλλά και στους ηθοποιούς οι οποίοι ενσαρκώνουν διαχρονικά τους πληθωρικούς ήρωές του. Ο Ματιέ Αμαλρίκ, η Εμανουέλ Ντεβός και η Κατρίν Ντενέβ παραμένουν ανάμεσα στους σταθερούς συνεργάτες του Ντεπλεσέν.

Διαβάστε επίσης:
Αφιέρωμα στον Γάλλο σκηνοθέτη Αρνό Ντεπλεσέν

Τα Χρυσά Μας Χρόνια / Trois Souvenirs de ma Jeunesse / My Golden Years
Σκηνοθεσία: Αρνό Ντεπλεσάν
Σενάριο: Αρνό Ντεπλεσάν, Ζιλί Πείρ
Πρωταγωνιστούν: Ματιέ Αμαλρίκ, Λου Ρόι – Λεκολινέ, Κεντέν Ντολμέρ, Αντρέ Ντισολιέ, Ντινάρα Ντρουκάροβα
Φωτογραφία: Ιρίνα Λουμπτσάνσκι
Μοντάζ: Λορένς Μπριόντ
Μουσική: Γκρεγκουάρ Ετζέλ
Έτος Παραγωγής: 2015
Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Διάρκεια: 123 λεπτά