Δύο χρόνια μετά το εξαιρετικό «Mommy», ο Ξαβιέ Ντολάν επιστρέφει εντυπωσιακά με τη νέα του δημιουργία: «Ακριβώς το Τέλος του Κόσμου» (It’s Only the End of the World – 2016). Στην έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, ο καταξιώμενος Καναδός καλλιτέχνης μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ζαν Λυκ Λαγκάρς. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό ψυχόδραμα δωματίου, με ολοκληρωμένους χαρακτήρες οι οποίοι ερμηνεύονται ιδανικά από τους πέντε σπουδαίους ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν: Νάταλι Μπάι, Μαριόν Κοτιγιάρ, Λεά Σεντού, Βενσάν Κασέλ και Γκασπάρ Ουλιέλ.
Category Archives: Κινηματογραφος
Blood of My Blood – Marco Bellocchio (2015) [Κριτική]
Έχοντας πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 72ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας (Βραβείο FIPRESCI), η νέα δημιουργία του Μάρκο Μπελόκιο, έχει τον τίτλο: «Αίμα από το Αίμα μου» (Sangue del mio sangue / Blood of My Blood – 2015). Η ταινία ανοίγει στον 17ο αιώνα παρακολουθώντας τη δίκη μιας καλόγριας που κατηγορείται για μαγεία και κλείνει στο σήμερα περιγράφοντας τη συνάντηση μεταξύ ενός βρικόλακα κι ενός εφοριακού υπαλλήλου. Η ατμόσφαιρα, τυπική της πρόσφατης δουλειάς του σκηνοθέτη, είναι ταυτόχρονα ανατριχιαστική, όσο και γκροτέσκα αστεία, ενώ δεν λείπουν οι σουρεαλιστικοί συμβολισμοί.
Πλατεία Αμερικής – Γιάννης Σακαρίδης (2016) [Κριτική]
Τρία χρόνια μετά το προσεγμένο σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το φιλμ «Wild Duck» (2013), ο Γιάννης Σακαρίδης επιστρέφει δυναμικά με την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του: «Πλατεία Αμερικής» (Amerika Square – 2016). Έχοντας ένα αξιόλογο σύνολο ηθοποιών στη διάθεση του και με οδηγό το βιβλίο «Η Βικτώρια δεν υπάρχει» του Γιαννη Τσιρμπα, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να εισχωρήσει στην καρδιά μιας πόλης που επιβιώνει χτυπημένη από την ξενοφοβία, εκμαιεύοντας παράλληλα καλές ερμηνείες από τον Γιάννη Στάνκογλου, τον Μάκη Παπαδημητρίου και τον εξαιρετικό, Βασίλη Κουκαλάνι.
«Πεθαίνοντας στο Γέλιο» – Στέλιος Κούλογλου (2017) [Κριτική]
Τι κοινό μπορεί να έχουν η ομάδα των Αμερικανών ακτιβιστών, The Yes Men, με το γαλλικό περιοδικό Charlie Hebdo και τον αγώνα των ακτιβιστών κατά των συμφωνιών TTIP και CETA; Ο Στέλιος Κούλογλου, στο νέο του ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στο Γέλιο», αποδεικνύει καρέ καρέ, πως το χιούμορ και η πολιτική σάτιρα μπορούν να αναδειχθούν σε πολύτιμες επιλογές στη φαρέτρα των επιχειρημάτων μας, απέναντι στα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής μας. Από τη μάχη κατά της τρομοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου, μέχρι τον άκρατο καπιταλισμό.
Ghost in the Shell – Rupert Sanders (2017) [Κριτική]
Με σεβασμό απέναντι στο θρυλικό manga, αλλά και τις ταινίες animation που έχουν κυκλοφορήσει, το φιλμ του Ρούπερτ Σάντερς «Το Φάντασμα στο Κέλυφος» (Ghost in the Shell – 2017), στέκεται επάξια και αποτελεί μία αξιόλογη και προσεγμένη ταινία επιστημονικής φαντασίας, με καλή χρήση της τεχνολογίας του 3D. Εξαιρετική η Σκάρλετ Τζόχανσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, πλαισιώνεται ιδανικά από σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως η Ζιλιέτ Μπινός και ο Τακέσι Κιτάνο.
20th Century Women – Mike Mills (2016) [Κριτική]
Έξι χρόνια μετά το όμορφο φιλμ του «Οι Πρωτάρηδες» (Beginners), ο Μάικ Μιλς, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία: «Καταπληκτικές Γυναίκες» (20th Century Women – 2016). Ο υποψήφιος για Όσκαρ, Αμερικανός σεναριογράφος και σκηνοθέτης, μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη μία συγκινητική ιστορία με ολοκληρωμένους χαρακτήρες, που ερμηνεύονται αρμονικά από ένα εξαιρετικό καστ, από το οποίο ξεχωρίζει η εντυπωσιακή Ανέτ Μπένινγκ.
Manchester by the Sea – Kenneth Lonergan (2016) [Κριτική]
Στην τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία ο Κένεθ Λόνεργκαν, επιτυγχάνει την καλλιτεχνική υπέρβαση, παρουσιάζοντας μία σπουδαία ταινία, που αξίζει να συγκαταλέγεται στις καλύτερες κινηματογραφικές δημιουργίες της νέας σεζόν. Έχοντας αποσπάσει δύο Χρυσές Σφαίρες και με έξι Υποψηφιότητες στα επερχόμενα Όσκαρ, το φιλμ του Αμερικανού σκηνοθέτη, «Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα» (Manchester by the Sea – 2016), διακατέχεται από τις εξαιρετικές ερμηνείες του Κέισι Αφλεκ και της Μισέλ Γουίλιαμς.
Neruda – Pablo Larraín (2016) [Κριτική]
Ο Πάμπλο Λαρέν κατάφερε κάτι σπάνιο στην Ιστορία της Έβδομης Τέχνης. Κατόρθωσε να ολοκληρώσει μέσα στο 2016, όχι μία αλλά δύο αξιόλογες ταινίες, οι οποίες και οι δύο ανήκουν στο είδος της βιογραφίας. Ο σπουδαίος Χιλιανός σκηνοθέτης, μετέφερε στην μεγάλη οθόνη το φιλμ «Τζάκι» (Jackie – 2016) με την εξαιρετική Νάταλι Πόρτμαν να ενσαρκώνει την Τζάκι Κένεντι, αλλά και την αντισυμβατική βιογραφία «Νερούδα» (Neruda – 2016), με πρωταγωνιστή τον συνήθη ύποπτο Γκαέλ Γκαρσία Μπενάλ – οι δυο τους είχαν συνεργαστεί και το 2012 στο φιλμ «No». Οι δύο βιογραφίες φέρνουν την υπογραφή του αξιόλογου δημιουργού, αλλά μοιάζουν μεταξύ τους όσο και οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος…
Moonlight – Barry Jenkins (2016) [Κριτική]
Ο Μπάρι Τζέκινς, οκτώ χρόνια μετά το ρομαντικό δράμα «Medicine for Melancholy» (2008), επιστρέφει με την αριστουργηματική, δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, παρουσιάζει ένα συγκλονιστικό πορτρέτο της κοινωνίας στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού θίγοντας θέματα, όπως ο ρατσισμός, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, οι φυλετικές διακρίσεις, το bullying και τα ναρκωτικά. Το «Moonlight» (2016) είναι ένα φιλμ – ωδή στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία βούλησης. Τιμήθηκε με την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας / Δράμα, ενώ απέσπασε και τρία Βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και αυτό της Καλύτερης Ταινίας.
Το αριστούργημα του Νίκου Κούνδουρου: «Ο Δράκος»
Το 1956 ο Νίκος Κούνδουρος σκηνοθετεί μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου: «Ο Δράκος». Ο κορυφαίος δημιουργός έφυγε από τη ζωή, την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου σε ηλικία 90 ετών και ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής στο τεράστιο έργο του, ξαναβλέπουμε ένα διαχρονικό αριστούργημα του ελληνικού αλλά και του παγκόσμιου σινεμά.
George Roussos 