«Aυτό που έχει αξία είναι η καλλιτεχνική αλήθεια, δηλαδή η αλήθεια αποσταγμένη από την πραγματική ζωή, αλλά απαλλαγμένη από κάθε περιττή λεπτομέρεια, η αλήθεια γυμνή και αφτιασίδωτη».
Καρλ Ντράγιερ
Category Archives: Κινηματογραφος
King Lear – Grigori Kozintsev, Iosif Shapiro (1971) [Κριτική]
Ο Ληρ, βασιλιάς της Βρετάνης, γερασμένος πια, αποφασίζει να χωρίσει το βασίλειό του στις τρεις κόρες του, ανάλογα με το βάθος της αγάπης που τρέφει η κάθε μία για αυτόν. Αν και η Γκόνεριλ (παντρεμένη με τον ευγενικό Άλμπανυ) και η Ρήγκαν (σύζυγος του βίαιου Κόρνουαλ) διατυμπανίζουν υπερβολικά την αγάπη τους για αυτόν, η νεότερη Κορδήλια, περιφρονώντας τους, λέει απλά: «Δεν μπορώ στα χείλια μου/ την καρδιά μου να ανεβάσω». Θυμωμένος, ο Ληρ, την αποκληρώνει, τιμωρώντας τον Κεντ που την υπερασπίστηκε, αλλά ο βασιλιάς της Γαλλίας την παίρνει χωρίς προίκα, για βασίλισσά του. Ο Ληρ, δίνει το μερίδιό της στις αδελφές της και προτείνει να μείνει εναλλάξ μαζί τους, με την ακολουθία του των 100 ιπποτών.
Ταινιοθήκη της Ελλάδας – Αφιέρωμα στον Κώστα Γαβρά
H Ταινιοθήκη της Ελλάδας διοργανώνει ένα πλήρες αναδρομικό αφιέρωμα στο έργο του Κώστα Γαβρά με την προβολή 16 μεγάλου μήκους ταινιών του, ανοιχτές συζητήσεις, masterclasses και φυσικά, την παρουσία του ίδιου του σπουδαίου δημιουργού.
The Impossible – Juan Antonio Bayona (2012) [Κριτική]
Η Μαρία (Ναόμι Γουότς), ο Χένρι (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) και τα τρία τους παιδιά φτάνουν στην Ταιλάνδη για να περάσουν τις χειμερινές τους διακοπές, αναζητώντας λίγες ημέρες ξεγνοιασιάς και ηρεμίας στον τροπικό παράδεισο με τις εξωτικές παραλίες. Την ημέρα της 26ης Δεκεμβρίου και ενώ η οικογένεια απολαμβάνει ένα ηλιόλουστο πρωινό ακριβώς δίπλα στην πισίνα του ξενοδοχείου τους, ένας τρομακτικός θόρυβος αναδύεται από τα έγκατα της γης και διαταράσσει την ηρεμία τους.
Επίτιμος διδάκτορας της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ ο Κώστας Γαβράς
Σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πρόκειται να αναγορευτεί ο Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς.
Lincoln – Steven Spielberg (2012) [Κριτική]
Η ταινία παρακολουθεί τους τελευταίους τέσσερις μήνες της ζωής ενός από τους πιο σημαντικούς προέδρους της Αμερικής, του Αβραάμ Λίνκολν. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ σκηνοθετεί τον (δύο φορές βραβευμένο με Όσκαρ ερμηνείας) Ντάνιελ Ντέι-Λιούις σε ένα συναρπαστικό θρίλερ, που εξετάζει τη σύγκρουση ανάμεσα στον Λίνκολν και τους ισχυρούς άνδρες του υπουργικού συμβουλίου του, στην προσπάθειά του να τερματίσει την πιο αιματοβαμμένη σύγκρουση της χώρας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, και παράλληλα, να αλλάξει τον ρου της ιστορίας βάζοντας τέλος στη δουλεία, επαναφέροντας την Ένωση της Αμερικής.
Gangster Squad – Ruben Fleischer (2013) [Κριτική]
Λος Άντζελες, 1949. Ο αδίστακτος μαφιόζος Μίκι Κοέν (Σον Πεν) έχει πάρει τον έλεγχο της πόλης, αποκτώντας περιουσία από ναρκωτικά, όπλα, πορνεία και κάθε στοίχημα που παίζεται στα δυτικά του Σικάγο. Παράλληλα, έχει καταφέρει να απολαμβάνει, τόσο την προστασία των πρωτοπαλίκαρών του, όσο της αστυνομίας, αλλά και των πολιτικών, με τα απαραίτητα βέβαια, ανταλλάγματα…
Οι ταινίες της εβδομάδας 24/01 – 30/01
Τρεις νέες ταινίες, συν μία επανέκδοση, κάνουν την εμφάνιση τους στις Κινηματογραφικές Αίθουσες, εκεί όπου ξεχωρίζει το «Λίνκολν» (Lincoln) του Στίβεν Σπίλμπεργκ, υποψήφιο για δώδεκα Όσκαρ
Κινηματογραφικό Αφιέρωμα για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο
Ένας χρόνος, χωρίς τον Θόδωρο Αγγελόπουλο…
“Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι».
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.”
Ανέκδοτο ποίημα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, γραμμένο το 1982.
Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης – Αφιέρωμα στον Λουίς Μπουνιουέλ
«Δόξα τω Θεώ, είμαι άθεος».
«Κάθε ταινία είναι σαν μια ακούσια μίμηση ονείρων. Ο κινηματογράφος μπορεί να εφευρέθηκε για να εκφράσει τη ζωή του υποσυνείδητου, οι ρίζες του οποίου είναι βαθιά χωμένες στην ποίηση».
Λουίς Μπουνιουέλ
