Ο σπουδαίος Τούρκος σκηνοθέτης Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν, τρία χρόνια μετά το φιλμ του «Κάποτε στην Ανατόλια», επιστρέφει με τη νέα δημιουργία του. Ο λόγος για την υπέροχη ταινία «Χειμερία Νάρκη» (Kis Uykusu / Winter Sleep), που προβλήθηκε πέρσι στο 67ο Φεστιβάλ των Καννών, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα. Παρά τη μεγάλη χρονική διάρκεια του φιλμ – 196 λεπτά – η μαγική του φωτογραφία, οι σχεδόν μπεργκμανικοί του διάλογοι και η σπουδαία ερμηνεία του πρωταγωνιστή Χαλούκ Μπιλγκινέρ, αιχμαλωτίζουν τον θεατή, χαρίζοντας του μία μοναδική εμπειρία θέασης…
Goodbye to Language – Jean-Luc Godard (2014) [Κριτική]
Τέσσερα χρόνια μετά το «Film socialisme» (2010), ο κορυφαίος Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία: «Αποχαιρετισμός στη Γλώσσα» (Adieu au langage / Goodbye to Language – 2014), το οποίο προβάλλεται τόσο σε 2D όσο και σε 3D φορμάτ. Ο εμβληματικός καλλιτέχνης μας συστήνει το νέο του έργο, που αποτελεί κατά βάση ένα ιδιόμορφο πείραμα στον χώρο της Έβδομης Τέχνης. Ένα φιλμικό μυστήριο, το οποίο αποδομεί τους κανόνες και επανεξετάσει τους κώδικες της κινηματογραφικής γλώσσας, όπως μόνο ο πατέρας της Νουβέλ Βαγκ, γνωρίζει τόσο καλά να διαμορφώνει.
Insecure – Marianne Tardieu (2014) [Κριτική]
Το φιλμ «Σε Επιφυλακή» (Qui vive / Insecure), αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Μαριάν Ταρντιέ, το οποίο πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα του πέρσι τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών. Έχοντας για πρωταγωνιστές δύο αξιόλογους και ανερχόμενους ηθοποιούς, τον Ρεντά Κατέμπ και την Αντέλ Εξαρχόπουλος, η δημιουργός καταφέρνει να μας παρουσιάσει ένα σύγχρονο κοινωνικό δράμα, το οποίο θέτει επίκαιρα ερωτήματα, για την οικονομική κρίση στη Γαλλία, την γκετοποίηση των περιοχών, το δικαίωμα στην εργασία, αλλά και τον ρατσισμό.
Clouds of Sils Maria – Olivier Assayas (2014) [Κριτική]
Τρία χρόνια μετά το αξιόλογο φιλμ του «Μετά τον Μάη» (Après Mai / Something in the Air), ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Ασαγιά, επιστρέφει ίσως με την πιο ώριμη και σύνθετη δουλειά της καριέρας του, με όμορφο μουσικό σκορ και τέλεια φωτογραφία. Αν και φαινομενικά πραγματεύεται μία απλή ιστορία, ο Γάλλος δημιουργός εκμεταλλεύεται στο έπακρο το υπέροχο καστ του, όπου ξεχωρίζει η πάντα υπέροχη Ζιλιέτ Μπινός, αλλά και η Κρίστεν Στιούαρτ, σε μία ερμηνεία – έκπληξη η οποία της χάρισε το Σεζάρ Γυναικείας Ερμηνείας, γράφοντας ιστορία, όντας η πρώτη Αμερικανίδα ηθοποιός που αποσπά τη συγκεκριμένη βράβευση.
Mommy – Xavier Dolan (2014) [Κριτική]
Το φιλμ «Mommy», είναι η νέα πολυαναμενόμενη ταινία, του Ξαβιέ Ντολάν, που έκλεψε τις εντυπώσεις στο περσινό Φεστιβάλ Καννών. Το τρομερό παιδί του παγκόσμιου κινηματογράφου επιστρέφει δυναμικά με την πέμπτη μεγάλου μήκους δημιουργία του. Έχοντας στο πλευρό του τις δύο αγαπημένες του πρωταγωνίστριες, Αν Ντορβάλ και Σουζάν Κλεμάν, αλλά και τον εξαιρετικό ταλαντούχο νεαρό ηθοποιό Αντουάν – Ολιβιέ Πιλόν, ο σπουδαίος Καναδός σκηνοθέτης, εντυπωσιάζει για μία ακόμα φορά, επιστρέφοντας στο αγαπημένο του θέμα και στη σχέση μίας μητέρας με τον ιδιαίτερο γιο της.
Unknown Land – Manuel de Coco (20120 [Κριτική]
Η ταινία «Άγνωστη Γη» πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ του Ιράν, τον Σεπτέμβριο του 2012. Στοιχειοθετεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία και παράλληλα μία ιδιόμορφη σκηνοθετική πρόταση, από τον Έλληνα δημιουργό Μάνουελ ντε Κόκο – το πραγματικό του όνομα είναι Μάνος Κοκορομύτης – ο οποίος παράλληλα πρωταγωνιστεί στο φιλμ. Η οπτική της ταινίας παραμένει ντοκιμαντερίστικη στο μεγαλύτερο μέρος της, μετατρέποντας το φιλμ σ’ ένα διαφορετικό οδοιπορικό. Η προβολή της «Άγνωστης Γης» έχει απαγορευτεί τόσο στον αραβικό κόσμο, όσο και στο Ισραήλ.
Une Nouvelle Amie – François Ozon (2014) [Κριτική]
Ο αξιόλογος σκηνοθέτης Φρανσουά Οζόν, μετά το υπέροχο φιλμ «Το Αγόρι στο Τελευταίο Θρανίο» του 2012 και το ανήσυχο «Nέα και Όμορφη» του 2013, επιστρέφει με τη νέα του ταινία: «Η Καινούργια Φιλενάδα» (Une Nouvelle Amie). Ο Γάλλος δημιουργός έχοντας στο καστ τους δύο ταλαντούχους ηθοποιούς, τον Ρομέν Ντιρί και την Αναΐς Ντεμπουστιέ, μας παρουσιάζει μία ιδιόρρυθμη ερωτική ιστορία, γεμάτη σασπένς και έντονη συναισθηματικά. Το έργο διακατέχεται εξ ολοκλήρου από ένα αγαπημένο παραδοσιακά θέμα παρουσίασης από τον Οζόν, το δικαίωμα στην επιλογή της σεξουαλικότητας του κάθε ανθρώπου.
Miss Julie – Liv Ullmann (2014) [Κριτική]
Μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της νεότερης κινηματογραφικής ιστορίας, η Λιβ Ούλμαν, αγαπημένη ηθοποιός και μούσα, του σπουδαίου Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, επιστρέφει μετά από δεκατέσσερα (14) χρόνια (Faithless – 2000) στην καρέκλα του σκηνοθέτη, με τη νέα της δημιουργία: «Δεσποινίς Τζούλια» (Miss Julie). Με καθαρά θεατρική προσέγγιση, κλειστούς χώρους και με μόλις τρεις ηθοποιούς στο καστ – Τζέσικα Τσαστέιν, Κόλιν Φάρελ, Σαμάνθα Μόρτον – η ταινία αποτελεί ένα υπέροχο ερωτικό δράμα.
Timbuktu – Abderrahmane Sissako (2014) [Κριτική]
Μετά το «Bamako» του 2006, ο αξιόλογος δημιουργός από την Μαυριτανία, Αμπντεραμάν Σισακό, επιστρέφει με την τέταρτη μεγάλους μήκους ταινία του, το: «Τιμπουκτού» (Timbuktu). Πρόκειται για ένα συγκινητικό και σε σημεία λυρικό επίτευγμα, το οποίο τοποθετείται στις πρώτες ημέρες της κατάληψης του Τιμπουκτού από φανατικούς τζιχαντιστές το 2012. Βασιζόμενο σε αληθινά γεγονότα, το φιλμ είναι ένα υπόκωφο και αιχμηρό δράμα για τις καθημερινές πιέσεις και αντιστάσεις των ανθρώπων, των οποίων η καθημερινότητα διαταράσσεται βίαια σε μια πόλη υπό κατάληψη ξένων φονταμενταλιστών. Μία κριτική ματιά απέναντι στον τρόμο κάθε απολυταρχικού και θρησκόληπτου καθεστώτος. Μία σπαρακτική κραυγή αγωνίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα…
The Dance of Reality – Alejandro Jodorowsky (2013) [Κριτική]
Ύστερα από είκοσι τρία (23) χρόνια απουσίας από την ενεργό δράση (The Rainbow Thief – 1990), ο 86χρονος πλέον Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία. O σκηνοθέτης των cult αριστουργημάτων, όπως το «Santa Sangre» και το «El Topo», καταφέρνει για μία ακόμη φορά να μας μεταφέρει στο μοναδικό κινηματογραφικό του σύμπαν. Ένα ταξίδι στον σουρεαλιστικό κόσμο, ενός κορυφαίου καλλιτέχνη με οδηγό τον γιο του Μπρόντις Γιοντορόφσκι και με τη συνοδεία ενός υπέροχου μουσικού σκορ. Ένα φιλμ το οποίο ο ίδιος ο δημιουργός έχει βαφτίσει ως αυτοβιογραφικό, αν και ακροβατεί παροξυσμικά ανάμεσα στην αχαλίνωτη φαντασία και την πεζή πραγματικότητα.
George Roussos 