Πενήντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη της προβολή, μία από τις κλασσικές δημιουργίες του σπουδαίου Λουίς Μπουνιουέλ, επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες σε επανέκδοση και με νέες ψηφιακές κόπιες. Ο λόγος για το φιλμ «Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρουζ» (Ensayo de un crimen / The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz – 1955). Ένα υπέροχο δείγμα γραφής της Μεξικανικής περιόδου του κορυφαίου Ισπανού σκηνοθέτη, που με το έργο του σημάδεψε για πάντα την πορεία και την εξέλιξη της έβδομης τέχνης.
Εβδομάδα Κινεζικού Κινηματογράφου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Από την Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου έως και την Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου, η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, σε συνεργασία με το Τμήμα Κινηματογραφίας της Κρατικής Διοίκησης Τύπου, Δημοσιεύσεων, Ραδιοφώνου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, παρουσιάζει την Εβδομάδα Κινεζικού Κινηματογράφου 2014. Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο της οικοδόμησης μιας στενότερης πολιτιστικής συνεργασίας με την Κινεζική πρεσβεία και το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει στην μεγάλη οθόνη οκτώ χαρακτηριστικές ταινίες της τελευταίας τριετίας. Ταινίες οι οποίες καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ειδών δίνοντας την σύνθετη εικόνα του κινεζικού κινηματογράφου στις μέρες μας.
A Most Wanted Man – Anton Corbijn (2014) [Κριτική]
Το φιλμ «Ο Νο1 Καταζητούμενος» (A Most Wanted Man) του Άντον Κόρμπιν είναι ένα κατασκοπευτικό θρίλερ βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρρέ (Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι – 2011 / Ο Επίμονος Κηπουρός – 2005), σκηνοθετημένο από τον Ολλανδό δημιουργό Άντον Κόρμπιν (Anton Corbijn) που στο παρελθόν μας έχει δώσει ταινίες όπως το «The American» του 2010 και το «Control» του 2007. Η ταινία διαθέτει ένα αξιόλογο καστ, όπου πρωταγωνιστούν οι: Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Ρόμπιν Ράιτ, Γουίλεμ Νταφό, Ντάνιελ Μπρουλ, Νίνα Χος. Όμως η ταινία έμελλε να μείνει στην κινηματογραφική ιστορία ως η τελευταία δημιουργία του σπουδαίου Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν…
«Παίζοντας με τη Φωτιά» – Αννέτα Παπαθανασίου (2013) [Κριτική]
Η ταινία «Παίζοντας με τη Φωτιά» αποτελεί τη νέα και άκρως ενδιαφέρουσα δημιουργία της Αννέτας Παπαθανασίου. Μία αληθινή καταγραφή, όπου η δημιουργός ηθοποιός η ίδια και σκηνοθέτης, επισκέπτεται την Καμπούλ για να διδάξει την Αντιγόνη του Σοφοκλή και να καταγράψει τη ζωή των Αφγανών καλλιτεχνών, που προσπαθούν να συνδυάσουν την τέχνη και τον πολιτισμό με την σκληρή καθημερινότητα σε αυτή την ταλαιπωρημένη χώρα. Πάρα την κάπως τηλεοπτική παρουσίαση των γεγονότων το θέαμα είναι από μόνο του συγκλονιστικό.
Magic in the Moonlight – Woody Allen (2014) [Κριτική]
H «Μαγεία στο Σεληνόφως» είναι η νέα ταινία του ακούραστου Γούντι Άλεν που μας έχει καλομάθει κάθε χρόνο να περιμένουμε έστω μία δημιουργία του. Στην 49η μεγάλου μήκους ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη πρωταγωνιστούν η γλυκιά Έμμα Στόουν και ο πάντα καλός και αξιόπιστος ηθοποιός, Κόλιν Φερθ. Τα καλογραμμένα και έξυπνα σενάρια, υπήρξαν ανέκαθεν το σήμα κατατεθέν του Γούντι Άλεν. Όμως στη συγκεκριμένη ταινία και παρά την όμορφη φωτογραφία, καθώς και την επιτυχημένη μεταφορά της δεκαετίας του ’20 στην μεγάλη οθόνη, είναι το σενάριο που αδυνατεί να κρατήσει μέχρι τέλους αμείωτο το ενδιαφέρον και να κερδίσει εν τέλει τον θεατή…
Lucy – Luc Besson (2014) [Κριτική]
Το 1997 ο Λικ Μπεσόν μας σύστησε μέσα από το φιλμ «Το Πέμπτο Στοιχείο» την Μίλα Γιόβοβιτς στον ρόλο της Leeloo. Δεκαέφτα χρόνια μετά, σε μία επίσης περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και σ’ έναν ρόλο με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά, η Σκάρλετ Γιόχανσον ως Lucy, ερμηνεύει τη νέα ηρωίδα του Μπεσόν, στην ομώνυμη ταινία του Γάλλου δημιουργού. Κι ενώ η αρχική ιδέα του φιλμ φαίνεται πρωτότυπη, με την Γιόχανσον να αναλαμβάνει από νωρίς τα ηνία σ’ ένα πολυπολιτισμικό καστ, ωστόσο το ενδιαφέρον χάνεται σταδιακά. Δυστυχώς το υποτυπώδες σενάριο, που ως συνήθως υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, δεν αφήνει περιθώρια για κάτι καλύτερο, οδηγώντας τον θεατή με μαθηματική ακρίβεια σ’ ένα φινάλε με πλούσια δράση αλλά φτωχό σε ουσία…
The Dinner Game – Francis Veber (1998) [Κριτική]
Μία από τις πιο κλασσικές γαλλικές κωμωδίες όλων των εποχών, το «Δείπνο Ηλιθίων» (Le Diner De Cons / The Dinner Game) του Φρανσίς Βεμπέρ κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε επανέκδοση. Πρόκειται για μία έξυπνη κωμωδία με γρήγορους διαλόγους και συχνές εναλλαγές καταστάσεων, που κέρδισε κοινό και κριτικούς. Παράλληλα η εμπορική της επιτυχία είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει και αμερικανικό ριμέικ, χωρίς όμως ανάλογο αισθητικό αποτέλεσμα…
Chef – Jon Favreau (2014) [Κριτική]
Ο Τζον Φαβρό (Jon Favreau), παραγωγός (The Avengers – 2012), σκηνοθέτης (Iron Man – 2008), ηθοποιός (The Wolf of Wall Street – 2013) και σεναριογράφος (Swingers – 1996), επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία «Σεφ» (Chef – 2014). Μία ταινία που με κεντρικό άξονα τη μαγειρική, είναι παράλληλα κι ένα γαστρονομικό road movie, μία προσπάθεια επανασύνδεσης πατέρα – γιου, αλλά και μία ενδιαφέρουσα κριτική των social media στην καθημερινότητά μας. Παρά τις καλές προθέσεις όμως και το υπέροχο καστ, το φιλμ είναι σεναριακά προβλέψιμο και με αρκετά κλισέ που δυστυχώς το εγκλωβίζουν.
The Priest’s Children – Vinko Bresan (2013) [Κριτική]
Η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Κροάτη σκηνοθέτη Βίνκο Μπρέσαν (Vinko Bresan), με τίτλο «Θεϊκό Κόλπο» (Τα Παιδιά του Ιερέα / Svecenikova djeca / The Priest’s Children) είναι μία έξυπνη καυστική σάτιρα την οποία είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πέρσι τον Νοέμβριο στο 54ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Το φιλμ, που πλέον κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες, θίγει μεταξύ άλλων ευαίσθητα θέματα θρησκευτικής ηθικής και σεξουαλικών συμπεριφορών και ασκεί παράλληλα μία ευθεία κριτική στις τακτικές της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά και τη ζωή στις τοπικές, κλειστές κοινωνίες.
Fear and Desire – Stanley Kubrick (1953) [Κριτική]
Το «Fear And Desire» αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Μίας σκηνοθετικής ιδιοφυΐας οι ταινίες του οποίου άλλαξαν την ιστορία της έβδομης τέχνης και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κινηματογράφο. Μία ταινία γεμάτη συμβολισμούς για την ανθρώπινη ψυχή και τη μετάβαση από τη λογική στην παραφροσύνη του πολέμου. Μία σπάνια δημιουργία που για χρόνια οι κόπιες της θεωρούνταν χαμένες, απόρροια ίσως της τελειομανίας του Κιούμπρικ, που λέγεται ότι την είχε αποκηρύξει. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι εξήντα ένα χρόνια μετά την προβολή του «Fear And Desire», είναι η πρώτη φορά που η ταινία προβάλλεται στην Ελλάδα.
George Roussos 