Συνέντευξη με τον Στέλιο Κούλογλου

Kouloglou 01
Στο πλαίσιο ενός ραδιοφωνικού μου αφιερώματος για το Κινηματογραφικό είδος του Ντοκιμαντέρ, είχα την τιμή και την χαρά, να συναντήσω τον κ.Στέλιο Κούλογλου και να μου παραχωρήσει τη συνέντευξη, που ακολουθεί. Μία συνέντευξη, που βέβαια, εκτός από τα μονοπάτια της 7ης Τέχνης, μας οδήγησε μοιραία και στις υπόλοιπες δραστηριότητες του κ.Κούλογλου. Από τη δημοσιογραφία στο εξωτερικό, στο “Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα” στην ΕΡΤ, το Tvxs, τη LiFO, τη συγγραφή βιβλίων, αλλά και μία ερώτηση, για το αν πρόκειται να ασχοληθεί στο άμεσο μέλλον με την πολιτική. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Γ.Ρούσσος: Δημοσιογράφος, ρεπόρτερ, αρθρογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός, ντοκιμαντερίστας, αλλά και συγγραφέας. Ιδιότητες που ίσως να ακούγονται πολλές ή ακόμα και διαφορετικές μεταξύ τους, τις οποίες όμως κ.Κούλογλου, έχετε αποδεδειγμένα καταφέρει να τις υπηρετήσετε με επιτυχία. Πως καταφέρνετε να τα συνδυάσετε και φυσικά, πως τα προλαβαίνετε όλα αυτά μαζί;

Σ.Κούλογλου: (Γέλια) Τα προλαβαίνω γιατί δουλεύω πάρα πολλές ώρες την ημέρα. 15 ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα. Αλλά από την άλλη μεριά, επειδή μου αρέσει η δουλειά, ανήκω στην μικρή μειοψηφία των ανθρώπων που τους αρέσει η δουλειά τους και από αυτή την άποψη δε με κουράζει. Άρα αυτός είναι ο βασικός παράγοντας.

Γ.Ρ.: Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών, σπουδάσατε δημοσιογραφία στο Παρίσι, στο Τόκιο και στην Ινδία. Το 1981 δημοσιογραφείτε στο περιοδικό Αντί, διατελέσατε ανταποκριτής της Αυγής στο Παρίσι την περίοδο 83 – 85 και αργότερα εργαστήκατε ως πολιτικός συντάκτης στην εφημερίδα Το Βήμα. Υπήρξατε συνεργάτης της γαλλικής εφημερίδας Le Monde Diplomatique για την Ελλάδα και των περιοδικών Αντί και Status. Πολιτικός συντάκτης στην Ελλάδα, αλλά και ανταποκριτής στο Παρίσι και στη Μόσχα, από όπου καλύψατε τις εξελίξεις στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Το διάστημα 92 – 95 καλύψατε ως ειδικός απεσταλμένος τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Τι ήταν αυτό που σας έλκυσε εξαρχής στη δημοσιογραφία και κατά δεύτερον, βιώσατε διαφορές στην αντιμετώπιση του επαγγέλματος σας, αυτά τα πρώτα χρόνια, στο εξωτερικό σε σχέση με την Ελλάδα;

Σ.Κ.: Πάντα με ενδιέφεραν τα κοινωνικά προβλήματα. Δηλαδή από αρκετά μικρός ασχολιόμουν με αυτά, ήταν το σπίτι μου πολιτικοποιημένο και έτσι θέλησα να κάνω ένα επάγγελμα το οποίο να έχει κανείς άποψη για τα κοινά και ένα είδος παρέμβασης στα κοινά. Η δημοσιογραφία είναι κάτι τέτοιο, χωρίς να πέφτει κανείς στα νερά της πολιτικής, τα οποία είναι βρώμικα. Τα νερά της δημοσιογραφίας, τουλάχιστον όταν ξεκίνησα εγώ, ήταν πιο καθαρά και βεβαίως το εξωτερικό με βοήθησε πάρα πολύ διότι κατάφερα και είδα άλλες σχολές δημοσιογραφίας και τον τρόπο που δούλευαν. Κατάφερα να συναντήσω και να συνεργαστώ με συναδέλφους ξένους με μεγάλη πείρα που δούλευαν σε άλλα μέσα και να αξιοποιήσω τα καλά στοιχεία τα δικά τους και να τα συνδυάσω με τα δικά μας, τα καλά.
Kouloglou 09
Γ.Ρ.: Φτάνουμε έτσι στο 1996 όπου βγαίνει στον αέρα της δημόσιας τηλεόρασης (Ε.Ρ.Τ.) η εκπομπή «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα». Μία εβδομαδιαία εκπομπή ντοκιμαντέρ επί διεθνών και ελληνικών ιστορικών και σύγχρονων πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων, που εστιάζει κυρίως στις εμπειρίες των πρωταγωνιστών τους αλλά και των απλών ανθρώπων. Βραβεύθηκε μάλιστα τέσσερις φορές, ως η καλύτερη ελληνική ενημερωτική εκπομπή. Το 2000 και το 2002 της απονεμήθηκε το βραβείο «Euro-Comenius», αντιστοίχως για τα ντοκιμαντέρ «Κομμουνισμός, Η Μεγάλη Ουτοπία Του 20ού Αιώνα»και «Αγώνας Θανάτου», σχετικά με έναν αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ Γερμανών και ντόπιων στο κατεχόμενο Κίεβο στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου). Στις 12 Μαΐου του 2008, ακολουθούν τα τραγελαφικά γεγονότα, αν μου επιτρέπετε την έκφραση, με τη διοίκηση της ΕΡΤ, να διακόπτει τη συνεργασία και κατά ειρωνικό τρόπο τότε είχε μάλιστα ματαιωθεί η προβολή της εκπομπής σας με τίτλο «Νέοι εργαζόμενοι και 700 €», όπου σήμερα ποια ο βασικά μισθός, έχει κατρακυλήσει κάτω από τα 500 ευρώ… Η εκπομπή εν τέλει βέβαια, επανήλθε ενώ μέχρι τον Οκτώβριο του 2005 επιμελείστε και παρουσιάζετε και την εκπομπή «Θεματική Βραδιά». Όλα αυτά λοιπόν τα χρόνια ποιες στιγμές από το «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα», αλλά και από τη «Θεματική Βραδιά», ξεχωρίζεται θετικά ή αρνητικά και ποια είναι τα σχεδία σας για το άμεσο μέλλον των δύο εκπομπών;

Σ.Ρ.: Κοιτάξτε, είναι πολλά χρόνια. Υπήρχαν ορισμένες στιγμές οι οποίες από πολέμους… όπως ήταν ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία. Είχα κάνει μία εκπομπή εκεί, την ημέρα που ανακοίνωσε το ΝΑΤΟ επισήμως, ότι η Σερβική Ραδιοτηλεόραση, ήταν στόχος και έπρεπε να κάνω ζωντανή εκπομπή από το στούντιο της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης. Είχα μάλιστα καλεσμένους τότε, μεταξύ των οποίων και τον Νταλάρα και βρέθηκα στο δίλημμα αν θα την κάνω την εκπομπή ή όχι. Εν τέλει η εκπομπή πραγματοποιήθηκε. Ένα άλλο περιστατικό – εντάξει υπάρχουν πολύ συγκινητικές στιγμές με παιδιά στην Αφρική, αποστολές στην Κούβα – που νομίζω ότι είμαι υπερήφανος για αυτό, είναι όταν κάποια στιγμή, παράλληλα με την εκπομπή, κάναμε έναν τηλεμαραθώνιο στην ΕΤ3, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, και τότε μαζέψαμε χρήματα, για να χτίσουμε ένα σχολείο στο Αφγανιστάν, το οποίο είχε καταστραφεί από τον πόλεμο και τελικά υλοποιήθηκε. Αυτά είναι έτσι κάποια από τα περιστατικά που θυμάμαι έντονα.
Kouloglou - Tvxs
Γ.Ρούσσος: Και παίρνοντας σαν πάσα, τη συζήτησή μας, για την εκπομπή «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα», ας συνεχίσουμε αν θέλετε, με το πνευματικό παιδί της και ο λόγος βέβαια για το Tvxs. To οποίο, όπως εξάλλου μαρτυρούν και τα αρχικά του, «TV Χωρίς Σύνορα», ενώ ξεκίνησε σε άμεση συνάρτηση με την ομώνυμη εκπομπή, πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα ιδιαίτερα δημοφιλές portal ανεξάρτητης ενημέρωσης, με έντονη παρουσία και στα Social Media. Πως κρίνετε λοιπόν, την μέχρι τώρα παρουσία του Tvxs και κατά πόσο οι νέες αυτές τεχνολογίες, αν χρησιμοποιηθούν σωστά μπορούν να εξελιχθούν σε πολύτιμα εφόδια του σύγχρονου δημοσιογράφου;

Σ.Κούλογλου: Το Tvxs, το ξεκίνησα τότε που με διώξανε από την τηλεόραση. Γρήγορα, μετεξελίχθηκε. Το ξεκίνησα περισσότερο ως ένα Web TV, αλλά ήταν πολύ προχωρημένο για την εποχή του. Είχαμε πολλά τεχνικά προβλήματα στην αρχή, αντίθετα το γραπτό κείμενο πήγαινε καλά, οπότε και προσαρμόστηκε. Είναι ένα παιδί δικό μου, το οποίο το αγαπάω, έχω ρίξει πάρα πολύ δουλειά και έχω χάσει πολλά λεφτά, ότι δηλαδή είχα μαζέψει, το έχω χάσει εκεί. Αλλά νομίζω ότι έχει διαμορφώσει έναν δικό του χαρακτήρα.

Γ.Ρ.: Κι ένα δικό του κοινό θα έλεγα…

Σ.Κ.: Ναι, κι ένα δικό του κοινό στο διαδίκτυο που το παρακολουθούν στενά και αρκετά μεγάλο. Εντάξει, νομίζω ότι σίγουρα εδώ είναι το μέλλον. Δηλαδή κατά κάποιον τρόπο, όταν με διώξανε από την ΕΡΤ το 2008, ήμουν πολύ χαρούμενος, διότι μου δινόταν η ευκαιρία να το κάνω, επειδή μέχρι τότε, λόγω των δύο εκπομπών που είχα (Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και Θεματική Βραδιά) δεν προλάβαινα να κάνω τίποτα άλλο. Είπα λοιπόν τότε, ότι θα αφοσιωθώ σε αυτό. Τελικά, κάθε εμπόδιο για καλό. Εντάξει, έχασα βέβαια πολύ χρόνο στην τηλεόραση και κρίσιμα χρόνια, αλλά εν πάση περιπτώσει, βγήκε κάτι άλλο…
Kouloglou - Lifo
Γ.Ρ.: Ωραία. Να πάω σε μία άλλη δραστηριότητά σας. LiFO – Εβδομαδιαία εφημερίδα που διανέμεται δωρεάν από το 2006 και ίσως το πιο δημοφιλές free press των τελευταίων χρόνων. Πως προέκυψε η συνεργασία σας αυτή και ποιο είναι το feedback που παίρνετε;

Σ.Κ. Η συνεργασία προέκυψε καταρχήν για πρακτικούς λόγους, διότι όταν με έδιωξαν το 2008 από την ΕΡΤ, έχασα και την ασφάλισή μου και έπρεπε να βρω κάποιο χώρο να έχω ασφάλιση, εγώ και τα παιδιά μου. Το LiFO, μου είχε προτείνει από παλιότερα να συνεργαστούμε και τότε το αποδέχτηκα. Μου αρέσει αυτό, είναι μία άλλη σχέση που υπάρχει, με ένα κοινό διαφορετικό από το Tvxs. Γράφω μία φορά την εβδομάδα. Εντάξει, είναι μία ωραία εμπειρία. Εμένα μου αρέσει το γράψιμο και η παρέμβαση στα πράγματα και από αυτή την άποψη για μένα, είναι σαν να γράφεις σε μία εβδομαδιαία εφημερίδα.

Γ.Ρ.: Απλώς επειδή έχει λίγο διαφορετικό κοινό το LiFO, είναι πιο νεανικό…

Σ.Κ.: Ναι, είναι πιο νεανικό το κοινό του, αλλά το βρίσκω και αρκετά συγκροτημένο κοινό, πιο ρεαλιστικό από το κοινό του Tvxs…

Γ.Ρ.: Εκτός όμως από την αρθρογραφία, σε εφημερίδες και περιοδικά, έχετε γράψει και 7 βιβλία. Από το «Στα ίχνη του τρίτου δρόμου, ΠΑΣΟΚ 1974-1986» του 1986, μέχρι τις «Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο» του 2007. Ενώ το 2002, είχε κυκλοφορήσει το ιδιαίτερα επιτυχημένο, «Μην πας ποτέ μόνος στο Ταχυδρομείο». Είναι η συγγραφή βιβλίων, μία άλλη, ιδιαίτερη μορφή έκφρασης κι αν ετοιμάζεται κάποιο καινούργιο βιβλίο προς έκδοση;

Σ.Κ.: Ναι, είναι ιδιαίτερη, η συγγραφή βιβλίου. Μου αρέσει και το δοκίμιο και η ιστορία, αλλά και τα μυθιστορήματα. Στα μυθιστορήματα τρελαίνομαι πάρα πολύ, γιατί δημιουργείς έναν δικό σου κόσμο, μπες μέσα σε αυτόν και ξεχνάς όλα τα δεινά του κόσμου. Το κακό είναι ότι δεν έχω χρόνο να το κάνω. Τώρα, ετοιμάζω ένα βιβλίο, που είναι πάλι με μαρτυρίες για την αντίσταση εναντίον της Δικτατορίας.
Kouloglou - Documentary
Γ.Ρούσσος: Τον Φλεβάρη, βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη, για να καλύψω το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Εκεί και παρουσίας σας, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε πρώτη προβολή, το ιδιαίτερα επίκαιρο, καλά τεκμηριωμένο και σε σημεία συγκινητικό, ντοκιμαντέρ «Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης». Πως προέκυψε η ιδέα για τη δημιουργία του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ με ένα τόσο ευαίσθητο θέμα και μάλιστα έχοντας τα παιδιά ενός σχολείου ως βασικούς σας πρωταγωνιστές;

Σ.Κούλογλου: Προέκυψε από το γεγονός ότι τα κανάλια, εμφάνισαν στα αποτελέσματα των εκλογών του περασμένου Μαΐου, ότι η Χρυσή Αυγή είχε πάρει πολύ υψηλά ποσοστά – δηλαδή 6 με 7% – σε μαρτυρικές πόλεις. Πόλεις οι οποίες είχαν κυριολεκτικά καταστραφεί και κυριολεκτικά ισοπεδωθεί από τους Ναζί, όπως τα Καλάβρυτα και το Δίστομο. Θεώρησα λοιπόν, ότι κάτι συνέβαινε εκεί, πήγα στην περιοχή και ξεκίνησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ. Γρήγορα ανακάλυψα, ότι ήταν ψεύτικα και παραπλανητικά τα ρεπορτάζ αυτά, γιατί είχαν προσμετρήσει στους ψήφους στα Καλάβρυτα και στο Δίστομο, τριάντα χωριά από τριγύρω, επειδή πρόκειται για Καλλικρατικούς δήμους. Στην πραγματικότητα το Δίστομο που έλεγαν ότι είχαν πάρει 350 ψήφους η Χρυσή Αυγή, είχε πάρει οκτώ. Από οκτώ ανθρώπους, τους οποίους τους ξέρουν έναν έναν, δακτυλοδεικτούμενους στο χωριό. Έναν συνεργάτη παλιό, των Γερμανών, μπορεί να ήταν και αυτός που έκαιγε, γιατί είχαμε και κάποιες συμμετοχές εκεί πέρα. Δύο άλλους χουντικούς κ.λ.π. Αποφάσισα έτσι να κάνω ένα ντοκιμαντέρ, διότι πιστεύω ότι η μνήμη είναι ένα πολύ ισχυρό όπλο και δεν πρέπει να ξεχνάμε και πολύ περισσότερο αυτή τη στιγμή που τα σημερινά δεινά της Ελλάδας, έχουν άμεσα να κάνουν με την καταστροφή που υπέστη η χώρα με την Κατοχή και το εμφύλιο πόλεμο.

Γ.Ρ.: Η επιλογή των παιδιών ως πρωταγωνιστές σας κι αν είστε αισιόδοξος, για τη νέα γενιά και το μήνυμα που περνάνε μέσα από το ντοκιμαντέρ σας;

Σ.Κ.: Είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, γιατί ακριβώς το μήνυμα που βγαίνει είναι μία πολύ καθαρή ματιά. Συνήθως παρουσιάζουν τη νεολαία ως αδιάφορη, μη πολιτικοποιημένη και χειρότερη από τις προηγούμενες. Εγώ αντίθετα πιστεύω ότι η νέα γενιά – όπως και κάθε νέα γενιά – είναι καλύτερη από τις προηγούμενες, γιατί κουβαλάει και την πείρα της, με κάποιο τρόπο. Θετική και αρνητική πείρα. Τα σημερινά παιδιά, είναι πιο έξυπνα, πιο καλλιεργημένα και έχουν μεγαλύτερη ευρύτητα αντίληψης από τις προηγούμενες γενιές και αυτό επιβεβαιώθηκε και από το ντοκιμαντέρ.

Γ.Ρ.: Επιτρέψτε μου να μείνω λίγο παραπάνω στον μαγικό κόσμο της 7ης Τέχνης. Τι σημαίνει για εσάς το ντοκιμαντέρ; Πως προέκυψε η δημιουργική αυτή ματιά και πόσο κοντά ή μακριά βρίσκεται με την ιδιότητα του δημοσιογράφου και του ρεπόρτερ;

Σ.Κ.: Το Ντοκιμαντέρ, είναι μία ταινία τεκμηρίωσης και από αυτή την άποψη έχει να κάνει με το ρεπορτάζ και τη δημοσιογραφία. Διότι ο δημοσιογράφος, αυτό το πράγμα κάνει, τεκμηριώνει και ερευνά. Και τουλάχιστον το ντοκιμαντέρ που δεν είναι καλλιτεχνικό – γιατί υπάρχουν και καλλιτεχνικές μορφές ντοκιμαντέρ – είναι μία μορφή έρευνας και παρουσίασης της πραγματικότητας. Μπορεί βέβαια αυτή η πραγματικότητα, να είναι η πραγματικότητα στο ζωικό βασίλειο ή κοινωνία των μυρμηγκιών, αλλά προϋποθέτει ένα είδος έρευνας και επίσης, επαφή με την αλήθεια και την πραγματικότητα. Από αυτή την άποψη, νομίζω ότι είναι συναφή ήδη, βεβαίως με τον χειρισμό της εικόνας που έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι η εικόνα προϋποθέτει ότι πρέπει να ξέρεις μία κινηματογραφική γλώσσα και να γνωρίζεις να διηγήσε τα πράγματα.

Γ.Ρ.: Ο σπουδαίος Γάλλος Κινηματογραφιστής Jean-Luc Godard, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όλες οι μεγάλες ταινίες μυθοπλασίας έχουν τις ρίζες τους στο ντοκιμαντέρ, όπως και όλα τα μεγάλα ντοκιμαντέρ έρχονται από τη μυθοπλασία… Αυτό είναι σημαντικό για να βρούμε αναγκαστικά το Άλλο στην άκρη αυτής της διαδρομής.» Πως θα ορίζατε εσείς, τον όρο «Ντοκιμαντέρ» και ποιες θεωρείται ότι είναι οι βασικές του διαφορές ή και ομοιότητες, με τον Κινηματογράφο της Μυθοπλασίας;

Σ.Κ.: Εντάξει, στη μυθοπλασία έχεις μία φανταστική ιστορία που στο ντοκιμαντέρ δεν την έχεις. Αλλά υπάρχουν δύο πράγματα, που είναι κοινά. Tο ένα είναι η εικόνα που κυριαρχεί και στο ντοκιμαντέρ, δηλαδή πρέπει να ρίξεις ιδιαίτερο βάρος στην εικόνα και το άλλο είναι ότι τόσο στον Κινηματογράφο όσο και στο Ντοκιμαντέρ, λες μία ιστορία. Μία ιστορία που μπορεί να είναι φανταστική ή πραγματική, αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να έχουν, αρχή, μέση και τέλος. Πρέπει να έχουμε ένα καλό σενάριο δηλαδή. Το σενάριο το θεωρώ ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας και για μία καλή ταινία, αλλά και για ένα καλό ντοκιμαντέρ.
Kouloglou 06
Γ.Ρούσσος: Τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνουμε μία άνθηση στον τομέα του Ντοκιμαντέρ. Φέτος στη Θεσσαλονίκη, ένα από τα σημαντικότερα διεθνή φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, που συμπλήρωσε τα δεκαπέντε χρόνια ζωής, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία πληθώρα ιδιαίτερα αξιόλογων ντοκιμαντέρ, από ξένους, αλλά και Έλληνες δημιουργούς. Σε συνδυασμό με την οικονομική – και όχι – μόνο κρίση που βιώνουμε, μπορεί το ντοκιμαντέρ να αποτελέσει ένα σημαντικό μέσο έκφρασης και προβληματισμού;

Σ.Κούλογλου: Σίγουρα και με δεδομένο ότι έχει γίνει διεθνώς αυτό, δηλαδή το φαινόμενο Μάικλ Μουρ, έχει ακριβώς να κάνει με το γεγονός ότι τα σημαντικά μέσα ενημέρωσης, πέσαν στα χέρια τα τελευταία χρόνια, μεγάλων εταιριών, Συγκεντρωποιήθηκε πάρα πολύ η ιδιοκτησία, σε απίστευτο βαθμό και επομένως οι δυνατότητες ελεύθερης έκφρασης μειώθηκαν. Το ντοκιμαντέρ, έχει γίνει ένα είδος το οποίο εξυπηρετεί και την ανάγκη ενημέρωσης. Δηλαδή όταν ο Μάικλ Μουρ έκανε το Fahrenheit 451, ήθελε να μιλήσει για τον πόλεμο στο Ιράκ, γιατί έβλεπε ότι τα μέσα ενημέρωσης, έλεγαν άλλα ντάλων…

Γ.Ρ.: Προλαβαίνετε έτσι την επόμενη ερώτησή μου… Ο Μάικλ Μουρ έγινε παγκοσμίως γνωστός με τα ντοκιμαντέρ του για την τρομοκρατία και την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, για το σύστημα υγείας, τον καπιταλισμό, αλλά και την οπλοκατοχή. Επηρεάζοντας στη συνέχεια το έργο πολλών ντοκιμαντεριστών, έχοντας δημιουργήσει θα λέγαμε τη δική του σχολή. Άλλοι δημιουργοί, όπως ο Γερμανός σκηνοθέτης Werner Herzog, έβαλε στο στόχαστρό του το Αμερικανικό σύστημα δικαιοσύνης και όχι μόνο. Θέματα επικαιρότητας, αλλά και μη, τον απασχολούν κατά καιρούς, παρουσιάζοντας μας πραγματικά υπέροχες δημιουργίες. Ποιες είναι οι δικές σας επιρροές και ποιους ντοκιμαντερίστες θεωρείται εσείς ιδιαίτερα αξιόλογους για το έργο τους;

Σ.Κ.: Κοιτάξτε, εμένα μου αρέσουν… Καταρχήν, σίγουρα παρακολουθώ και επηρεάζομαι αρκετά από αυτό που κάνουν οι άλλοι συνάδελφοι έξω, οι οποίοι ασχολούνται και πιο συστηματικά με το ντοκιμαντέρ και μου αρέσουν και διαφορετικά ήδη. Ένας που μου αρέσει πάρα πολύ, που έχει άποψη και πολύ έρευνα, είναι ο Άνταμ Κέρτις (Adam Curtis), αυτός που έχει κάνει το «The Power of Nightmares» (2004) και κυρίως το «The Century of the Self» (2002), τα οποία νομίζω ότι είναι εκπληκτικά ντοκιμαντέρ. Μου αρέσει ο D. A. Pennebaker (The War Room – 1993), ο Αμερικανός, ο οποίος κάνει μία άλλη μορφή ντοκιμαντέρ, που παρακολουθεί μία εξέλιξη, μία ιστορία, γεγονός που θέλει στενή επαφή και χρόνο. Μου αρέσει επίσης και ο Μάικλ Μουρ. Μου αρέσει και γιατί έχει χιούμορ και λέει ωραία μία ιστορία, αλλά μου αρέσει και γιατί έχει το θάρρος της γνώμης του και αυτό είναι δύσκολο. Να βγεις δηλαδή στο Χόλιγουντ, στα Όσκαρ και να πεις ντροπή σου κύριε Μπους.
Kouloglou 05
Γ.Ρ.: Έχοντας υπογράψει την έρευνα, το σενάριο, καθώς και τη δημοσιογραφική παραγωγή και οργάνωση, σε ντοκιμαντέρ όπως: «Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Δολοφόνου» του 2007, αλλά και το πιο πρόσφατο «Ολιγαρχία» του 2012. Θα ήθελα λοιπόν να σας ρωτήσω, τι σας οδηγεί συνήθως στην επιλογή του θέματος σας για ένα ντοκιμαντέρ κι αν ετοιμάζεται αυτή την εποχή κάποιο καινούργιο ντοκιμαντέρ;

Σ.Κ.: Εντάξει, παίζουν διάφοροι παράγοντες. Σίγουρα η επικαιρότητα παίζει ρόλο αλλά για παράδειγμα στο «Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Δολοφόνου», δεν ήταν τόσο η επικαιρότητα, γιατί δεν ήξερα ότι θα έχουμε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, ήταν περισσότερο το γεγονός ότι βρήκα μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, μέσα από τον Οικονομικό Δολοφόνο, που ήθελε να μιλήσει. Άλλα ντοκιμαντέρ όπως το «Whistleblowers» (Ντοκιμαντέρ -Whistleblowers: αυτοί που γνώριζαν μυστικά του 2004), έχουν να κάνουν σίγουρα με κάποια επικαιρότητα εκείνης της εποχής, λόγω του πολέμου στο Ιράκ και των ανθρώπων που τόλμησαν να πουν την αλήθεια. Από εκεί και πέρα, η «Ολιγαρχία» (Ντοκιμαντέρ – Ολιγαρχία του 2012), είχε να κάνει πολύ περισσότερο, με την τρέχουσα οικονομική κρίση και τις αιτίες της. Άρα επομένως, σκεπτόμενος δυνατά αυτή την στιγμή, τα θέματα των ντοκιμαντέρ μου, έχουν να κάνουν με την επικαιρότητα και με κάποια ζητήματα που θεωρείς ότι αξίζουν έτσι κι αλλιώς τον κόπο να τα κάνεις.

Γ.Ρ.: Για το άμεσο μέλλον, να περιμένουμε κάποιο καινούργιο σας ντοκιμαντέρ;

Σ.Κ.: Κάνω κάτι, αλλά ακόμα δεν έχω ακριβώς καταλήξει. Κάνω κάποια γυρίσματα, προς το παρόν…

Γ.Ρ.: Από επικαιρότητα πάλι;

Σ.Κ.: Ναι ναι, αλλά το ψάχνω ακόμα…

Γ.Ρ.: Ωραία και να κλείσουμε με μία ερώτηση, που ομολογώ ότι δεν την είχα σχεδιάσει, αλλά που μου δημιουργήθηκε από τις απαντήσεις, κυρίως στην αρχή της συζήτησης μας. Σχετικά με το αν σας έχουν προτείνει να κατεβείτε στον πολιτικό στίβο;

Σ.Κ.: Ναι… Κατά καιρούς μου έχουν προτείνει να κατέβω, αλλά το έχω αποφύγει και προς το παρόν δεν έχω και λόγο να το κάνω. Είμαι δηλαδή ευχαριστημένος.

Γ.Ρ.: Το σκέφτεστε για το μέλλον;

Σ.Κούλογλου: Άμα μεγαλώσω… (Γέλια)

Γ.Ρούσσος: Σας ευχαριστώ πολύ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s