Το 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγετε από την Πέμπτη 6 έως την Κυριακή 16 Μαρτίου, τόσο σε φυσικούς χώρους όσο και online. Στο 27ο ΦΝΘ θα προβληθούν 261 ντοκιμαντέρ μικρού και μεγάλου μήκους, ανάμεσα στα οποία και 72 παγκόσμιες, 40 διεθνείς και 11 ευρωπαϊκές πρεμιέρες.
Προσωπικές ιστορίες, συγκινητικά οδοιπορικά, γεγονότα που σημάδεψαν την σύγχρονη Ελλάδα, τρυφερά πορτρέτα από χαρισματικές προσωπικότητες που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην τέχνη, ιστορίες γυναικείας χειραφέτησης και ενδυνάμωσης, η μοναξιά της αστικής μητρόπολης, τοπόσημα που έχουν λάβει μυθολογικές διαστάσεις, αλλά και οι πολύπλοκες διακλαδώσεις της ιστορικής και συλλογικής μνήμης, είναι ορισμένες από τις θεματικές που βρέθηκαν στο επίκεντρο των ελληνικών ντοκιμαντέρ αυτή τη χρονιά.
Επίκαιρο και αφυπνιστικό, το έργο της σπουδαίας σκηνοθέτιδος και φωτογράφου Λόρεν Γκρίνφιλντ κριτικάρει την τοξική πλευρά του υπερκαταναλωτισμού και σχολιάζει την παρακμή μιας νεόπλουτης τάξης που ξοδεύεται σε εφήμερες απολαύσεις. Το 27ο Φ.Ν.Θ. πραγματοποιεί αφιέρωμα στο έργο της Αμερικανίδας δημιουργού, ενώ θα την υποδεχθεί στη Θεσσαλονίκη και ως μέλος της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος.
Ο Ασίφ Καπάντια, ο οποίος στο παρελθόν μας έδωσε τα πορτρέτα γνωστών προσωπικοτήτων, όπως η Έιμι Γουαινχάουζ, ο Ντιέγκο Μαραντόνα και ο Σέννα, επιστρέφει συνδυάζοντας πραγματικά γεγονότα με στοιχεία φιξιόν. Ο βραβευμένος με Όσκαρ ντοκιμαντερίστας μιλά για την εξουσία, τον Τραμπ, το Ισραήλ αλλά και την οικονομική και επιχειρηματική ελιτ των Μασκ, Ζούκερμπεργκ, Μπέζος. Με πρωταγωνίστρια την Σαμάνθα Μόρτον, το «2073» είναι ένα δυστοπικο ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας, που ταξιδεύει στο μέλλον για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους του παρόντος.
Ένας διάσημος συγγραφέας γοητεύεται από την περίπτωση ενός γιατρού που αναλαμβάνει ασθενείς σε τερματικό στάδιο και ξεκινούν μια φιλοσοφική συζήτηση γύρω από τη ζωή και τον θάνατο. Πέντε χρόνια μετά το «Ενήλικοι στην Αίθουσα», ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης, Κώστας Γαβράς επιστρέφει με μία συγκινητική ταινία, σε ένα είδος φιλοσοφικού κινηματογραφικού διαλόγου. Η «Τελευταία Πνοή» προβάλλεται στις εγχώριες Κινηματογραφικές Αίθουσες.
Στις ταινίες του, ο Νικολά Φιλιμπέρ εκφράζει μια σειρά από επίκαιρους και θεμελιώδεις κοινωνικούς προβληματισμούς, επιδεικνύοντας αφοσίωση, σεβασμό και ευαισθησία απέναντι στο εκάστοτε θέμα του. Ο ίδιος σημειώνει: «Με συναρπάζει πρωτίστως ο εύθραυστος χαρακτήρας του απρόβλεπτου και όχι η άνεση της βεβαιότητας. Η αθέατη πλευρά είναι εκείνη που έχει ενδιαφέρον».
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας φτωχός ξυλοκόπος και η γυναίκα του, ζουν σε ένα μεγάλο δάσος. Ξαφνικά, ο κόσμος τους αλλάζει, όταν η γυναίκα βρίσκει ένα μωρό που το έχουν πετάξει από ένα τρένο με προορισμό το Άουσβιτς και αποφασίζει να το μεγαλώσει. Το μωρό αυτό, «Το Πιο Πολύτιμο Φορτίο», θα αλλάξει τη ζωή του ζευγαριού και όλων όσων θα συναντήσει. Ο σπουδαίος Μισέλ Χαζαναβίσιους («The Artist») υπογράφει την πιο όμορφη και συγκινητική ταινία κινουμένων σχεδίων της κινηματογραφικής σεζόν. Ένα επίκαιρο και ταυτόχρονα, διαχρονικό έργο.
Up-to-the-minute and eye-opening, the work of the top-notch director and photographer Lauren Greenfield castigates the toxic side of hyperconsumerism, leaving a biting commentary on the decay of the nouveau-riche class that wastes itself in ephemeral delights. The 27th TiDF will host a tribute on the work of the American filmmaker, also welcoming her as a member of the International Competition jury.
In his movies, Philibert expresses a series of topical and fundamental social concerns, displaying loyalty, respect and sensibility towards the issue he touches upon. In his own words: “First and foremost, I am fascinated by the fragile character of the unpredictable, rather than the comfort of certainty. The unseen side is always the most intriguing.”
Μία από τις πιο όμορφες ταινίες που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον Νοέμβριο στην πανελλήνια πρεμιέρα της, στο 65ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα στις εγχώριες Αίθουσες. Πρόκειται για το «Όλα Θα Πάνε Καλά» του Ρέι Γιενγκ από το Χονγκ Κονγκ. Μια ευαίσθητη αναψηλάφηση της συχνά επισφαλούς καθημερινής ζωής των ηλικιωμένων ανθρώπων της queer κοινότητας η οποία παραδίδει στο πάνθεον του κινηματογράφου μια ήρεμη αλλά και εντυπωσιακά δυνατή ηρωίδα.
George Roussos 