Λαρς φον Τρίερ και Ματ Ντίλον μας προσκαλούν στο «Σπίτι Που Έχτισε Ο Τζακ» #TheHouseThatJackBuilt

The House That Jack Built 01
Πέντε χρόνια μετά την ταινία «Nymphomaniac», ο Δανός δημιουργός Λαρς φον Τρίερ – ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες της εποχής μας – επιστρέφει με το νέο, βίαιο και επίσης προκλητικό φιλμ του: «Το Σπίτι Που Έχτισε Ο Τζακ», δοκιμάζοντας για ακόμα μία φορά τα όρια και τις αντοχές των θεατών του. Η κάθοδος στην κόλαση δεν ήταν ποτέ τόσο σαγηνευτικά όμορφη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τους ηθοποιούς: Ματ Ντίλον, Μπρούνο Γκανζ και Ούμα Θέρμαν.

Συνέχεια

Advertisements

«The Killing of a Sacred Deer» – Yorgos Lanthimos (2017) [Κριτική]

The Killing of a Sacred Deer 00
Δύο χρόνια μετά τον «Αστακό», ο Γιώργος Λάνθιμος επιστρέφει εντυπωσιακά με τη νέα του ταινία, «Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού» και χρησιμοποιώντας ως αφετηρία τον μύθο της Ιφιγένειας, χαρτογραφεί εξαιρετικά και με ακρίβεια, τα ανθρώπινα πάθη. Ο Υποψήφιος για Όσκαρ, Έλληνας σκηνοθέτης, με οδηγό ένα προγμένο σενάριο – το οποίο συνυπογράφει με τον Ευθύμη Φιλίππου – παρουσιάζει μία άρτια κινηματογραφικά και καλλιτεχνικά, δημιουργία, η οποία παρά το αμφιλεγόμενο φινάλε της, καταφέρνει να χαρακτεί στη μνήμη του θεατή, μέσα και από τις σπουδαίες ερμηνείες του Κόλιν Φάρελ και της Νικόλ Κίντμαν.

Συνέχεια

«Mother!» – Darren Aronofsky (2017) [Κριτική]

Mother 00B
Τρία χρόνια μετά το εντυπωσιακό, αλλά ανούσιο «Noah» (2014) με τον Ράσελ Κρόου, ο Ντάρεν Αρονόφσκι επιστρέφει με μία από τις καλύτερες ταινίες της σπουδαίας φιλμογραφίας του. Παίρνοντας τη σκυτάλη από το «Pi» του 1998, το «Requiem for a Dream» του 2000, αλλά και το «Black Swan» του 2010, ο Αμερικανός σκηνοθέτης σκιαγραφεί την ηθική πτώση του πολιτισμού μας, χαρίζοντας στην εξαιρετική Τζένιφερ Λόρενς, τον καλύτερο ρόλο της καριέρας της: «Μητέρα!» (Mother! – 2017).

Συνέχεια

A Dragon Arrives – Mani Haghighi (2016) [Κριτική]

A Dragon Arrives 00
Ο αξιόλογος Ιρανός ηθοποιός και σεναριογράφος Μάνι Χαγκίγκι – γνωστός μας από χαρακτηριστικές δημιουργίες, όπως το «About Elly» του 2009 και το «Μελβούρνη» του 2014 – κάθεται για έκτη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Η νέα του δημιουργία ακούει στο όνομα «Ένας Δράκος Έρχεται!» (Ejdeha Vared Mishavad! / A Dragon Arrives! – 2016) και είναι ένα υπέροχα πρωτότυπο σουρεαλιστικό φιλμ με στοιχεία νέο νουάρ.

Συνέχεια

Alien: Covenant – Ridley Scott (2017) [Κριτική]

Alien Covenant 04
Δύο χρόνια μετά τη «Διάσωση» (The Martian – 2015) του Ματ Ντέιμον, ο Ρίντλεϊ Σκοτ επιστρέφει και πάλι στην αγαπημένη του κοσμογονία, μέσα από το φιλμ: «Alien: Covenant» (Προμηθέας 2 – 2017). Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον, κλειστοφοβικό και σκοτεινό έργο επιστημονικής φαντασίας, το οποίο όμως βαδίζει με ασφάλεια πάνω στην γνωστή επιτυχημένη συνταγή του καταξιωμένου Αμερικανού σκηνοθέτη. Η ταινία διαθέτει ένα συμπαθητικό σύνολο ηθοποιών, με τον Μάικλ Φασμπέντερ να κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις και να ξεχωρίζει από το υπόλοιπο καστ.

Συνέχεια

The Neon Demon – Nicolas Winding Refn (2016) [Κριτική]

the-neon-demon-2016-01
Τρία χρόνια μετά την ταινία του «Μόνο ο Θεός Συγχωρεί» με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Γκόσλιν, ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία: «The Neon Demon» (2016). Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο, νεανικό και στυλιζαρισμένο θρίλερ, με φόντο τον χώρο της μόδας, από τον Δανό σκηνοθέτη, με πρωταγωνίστριες τις Έλ Φάνινγκ και Τζένα Μαλόουν. Το φιλμ πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα του τον Μάιο στο 69ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, ενώ τον Σεπτέμβριο προβλήθηκε και στο 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας.

Συνέχεια

It Follows – David Robert Mitchell (2014) [Κριτική]

It Follows (2014) 01
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, τέσσερα χρόνια μετά το φιλμ «Ο Μύθος της Αμερικάνικης Εφηβείας» (The Myth of the American Sleepover – 2010), επιστρέφει με τη δεύτερη μεγάλους μήκους δημιουργία του: «Σε Ακολουθεί» (It Follows – 2014). Η ταινία που προβλήθηκε πέρσι τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών, αποτελεί ένα αξιόλογο και ενδιαφέρον θρίλερ, όπου μέσα από προσεγμένα πλάνα και την έξυπνη χρήση τόσο του φωτισμού, όσο και του ατμοσφαιρικού μουσικού σκορ, κερδίζει τον θεατή. Παράλληλα ο Μίτσελ προσφέρει και μία συμβολική οπτική ματιά, στην εφηβεία και στην σεξουαλική ενηλικίωση.

Συνέχεια