Το 13ο Athens Open Air Film Festival μας προτείνει να ανακαλύψουμε την σχέση της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου, μέσα από μία ιστορία πλούσια και πολύπλευρη που ζωντανεύει στην μεγάλη οθόνη. Η διαχρονική «Βασίλισσα Μαργκό» του Πατρίς Σερό, με την υπέροχη Ιζαμπέλ Ατζανί, βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Αλέξανδρου Δουμά και προβάλλεται με ελεύθερη είσοδο, την Παρασκευή 21 Ιουλίου.
Αλήθεια, ποια είναι η μυστηριώδης Λόλα Μοντές; Εκ πρώτης όψεως, θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια βιογραφική ταινία για μια μοιραία γυναικά (femme fatale). Μία χορεύτρια του 19ου αιώνα κι ερωμένη διάσημων ανδρών από τον Ούγγρο ρομαντικό συνθέτη και πιανίστα Φραντς Λιστ, μέχρι τον Λουδοβίκο Ά της Βαυαρίας. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που παρακολουθούμε στην τελευταία ταινία του σπουδαίου Μαξ Οφίλς, είναι ένας φόρος τιμής στην ίδια τη μαγεία της Έβδομης Τέχνης. Η «Λόλα Μοντές», προβάλλεται με ελεύθερη είσοδο, στο 13ο Athens Open Air Film Festival.
Η Λόλα Μοντές βρίσκεται κάθε βράδυ στη σκηνή ενός τεράστιου τσίρκου και είναι αναγκασμένη να ξαναζεί το δραματικό παρελθόν της, έχοντας ξεπέσει από τη δόξα και τα πλούτη, σε κατάσταση πλήρους παρακμής.
Έτσι, κάπου στην Αμερική, ζωντανεύει η ιστορία μιας μοιραίας γυναίκας του 19ου αιώνα, μέσα από αναδρομές στα μεγάλα γεγονότα της εποχής και τους άντρες που καθόρισαν την πορεία της.
Η Λόλα Μοντές, είναι υποχρεωμένη να αναπαριστά την εικόνα της μέχρι το τραγικό τέλος, πλάθοντας μια αναπαράσταση της ζωής της με δραματική κορύφωση.
Η ταινία που αναμφισβήτητα δικαιούται την προσοχή μας, βασίζεται στη βιογραφία της Maria Dolores Elisa Regina Gilbert, μιας Ιρλανδής ηθοποιού, που έγινε γνωστή ως χορεύτρια του φλαμέγκο, εκτός από την ιδιότητα της ερωμένης που της χάρισε μια αθάνατη φήμη.
Ο Μαξ Οφίλς, γόνος γερμανοεβραίων αστών, έφυγε για το Παρίσι όταν ανέβηκε ο Χίτλερ στην εξουσία και πολιτογραφήθηκε Γάλλος. Όμως με την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία τρέπεται ξανά σε φυγή και μεταναστεύει στην Αμερική.
Η ταινία μας, γυρισμένη στα 1955, ήταν η πιο ακριβή ευρωπαϊκή παραγωγή της εποχής της, γεγονός όμως που δεν πτόησε τους παραγωγούς από το να την κατακρεουργήσουν δημιουργώντας μια παταγώδης εισπρακτική αποτυχία και αφήνοντας μια σκοτεινή σκιά στην καριέρα του Μαξ Οφίλς, ο οποίος πέθανε δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση της, όντας ακόμη μπλεγμένος σε δικαστική διαμάχη με τους παραγωγούς του.
Όμως παρόλα αυτά, η παλλόμενη ενέργεια του φιλμ, η ανατρεπτική κινηματογραφική του γλώσσα και φυσικά η μπαρόκ ατμόσφαιρά του, δε θα αφήσουν ασυγκίνητους τους κριτικούς της εποχής, φτάνοντας να την συγκρίνουν ακόμα και με το αριστούργημα του Όρσον Γουέλς, «Πολίτης Κέιν».
Ο Μαξ Οφίλς, μέσα από μια μη γραμμική αφήγηση που αρνείται τις συμβάσεις του κινηματογραφικού χρόνου και χώρου, παρουσιάζει την μυστηριώδη ζωή της «Λόλα Μοντές» ως ένα ψυχολογικό μελόδραμα κάνοντας παράλληλα ένα σαφές κι απόλυτα επιτυχημένο σχόλιο, για την ίδια τη φύση του Σινεμά.
Μαξ Οφίλς / Max Ophüls (6 Μαϊου 1902 – 25 Μαρτίου 1957)
Ο Μαξ Οφίλς, γεννήθηκε ως Μαξ Οπενχάουερ στο Σάαρμπρουκεν της Γερμανίας το 1902. Ξεκίνησε από το θέατρο, αρχικά ως ηθοποιός και στη συνέχεια ως παραγωγός. Το 1929 δούλεψε ως υπεύθυνος διαλόγων δίπλα στον Ανατόλ Λίτβακ στα στούντιο UFA στο Βερολίνο. Σκηνοθέτησε για πρώτη φορά την κωμωδία μικρού μήκους «Dann schon lieber Lebertran» το 1931 και γνώρισε την πρώτη του επιτυχία το 1933 με την ταινία «Liebelei» όπου εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τα χαρακτηριστικά που τον καθιέρωσαν: σετ διακοσμημένα με χλιδή, φεμινιστική προσέγγιση και η αναμέτρηση ενός νεαρού με έναν ώριμο άντρα.
Την ίδια χρονιά προβλέποντας την άνοδο των Ναζί, μετακομίζει στη Γαλλία όπου το 1938 αποκτά τη γαλλική υπηκοότητα. Το 1941 μετά την παράδοση της Γαλλίας στους Ναζί, φεύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα πρώτα χρόνια δεν εργάζεται. Το 1947 γυρίζει το φιλμ «The Exile» με τον Ντάγκλας Φαίαρμπανκς Τζούνιορ και ακολουθούν άλλες τρεις ταινίες πριν την επιστροφή του στην Ευρώπη το 1950. Το 1951 για την ταινία «La Ronde» (Η Περιπολία) θα κερδίσει το βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας καθώς και μια Υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου. Θα ακολουθήσει άλλη μία υποψηφιότητα για Καλλιτεχνική Διεύθυνση για την ταινία «Le plaisir» που γύρισε το 1952. Η «Λόλα Μοντές» του 1955 ήταν η τελευταία του ταινία. Πέθανε το 1957 στο Αμβούργο.
13o Athens Open Air Film Festival
To Αthens Open Air Film Festival επέστρεψε εγκαινιάζοντας μια σειρά προβολών που θα μας κρατήσουν συντροφιά μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου. Στο πλούσιο πρόγραμμά του, ξεχωρίζει ο φετινός Χρυσός Φοίνικας του 76ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, ο οποίος θα πραγματοποιήσει την πανελλήνια πρεμιέρα του, λίγο πριν την κυκλοφορία της ταινίας στις εγχώριες κινηματογραφικές αίθουσες. Η «Ανατομία μιας Πτώσης» της Ζιστίν Τριέ θα προβληθεί στις 23 Αυγούστου.
Ενώ την Τρίτη 18 Ιουλίου στις 21:30, προβάλλεται η θρυλική «Λόλα Μοντές» του Μαξ Οφίλς – Κήποι της Γαλλικής Σχολής Αθηνών | Διδότου 6, Αθήνα. Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Plein-Air του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος. Η ταινία θα προβληθεί με ελληνικούς SDH υπότιτλους για κωφά και βαρήκοα άτομα.
Λόλα Μοντές / Lola Montes
Σκηνοθεσία: Μαξ Οφίλς / Max Ophüls
Σενάριο: Annette Wademant, Max Ophüls
Μυθιστόρημα: Cécil Saint-Laurent
Πρωταγωνιστούν: Μαρτέν Καρόλ, Πίτερ Ουστίνοφ, Άντον Γουόλμπρουκ, Ανρί Γκισόλ, Λιζ Ντελαμάρ
Φωτογραφία: Christian Matras
Μοντάζ: Madeleine Gug
Έτος Παραγωγής: 1955
Xώρα Παραγωγής: Γαλλία
Διάρκεια: 116 λεπτά
Ο Φατίχ Ακίν εξηγεί γιατί επέλεξε να μεταφέρει στο Σινεμά την ιστορία του ράπερ Xatar, ο οποίος βρέθηκε από την κόλαση της φυλακής στην κορυφή των μουσικών charts. Πρόκειται για μία απίστευτα αληθινή ιστορία, η οποία συναντά τη δημιουργική φαντασία του βραβευμένου με Χρυσή Άρκτο και Χρυσή Σφαίρα σκηνοθέτη των ταινιών: «Μαζί, Ποτέ», «Η Άκρη του Ουρανού» και «Μαζί ή Τίποτα». Το «Χρυσάφι του Ρήνου» κυκλοφορεί στους Κινηματογράφους από την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου.
Η ταινία «Κορσές / Corsage» της Μαρί Κρόιτσερ, η οποία μόλις κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, θα αποτελέσει την Ταινία Λήξης του 63ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης την Κυριακή 13 Νοεμβρίου. Η ταινία που προσεγγίζει με διαφορετικό τρόπο την αυτοκράτειρα Σίσσυ, είναι ένα δράμα εποχής, απόλυτα σύγχρονο και αντισυμβατικό, μακριά από κλισέ και στερεότυπα.
Οι κορυφαίοι Ισπανοί παραγωγοί animation του «Wrinkles» και «The Lissing Lynx», ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον Σαλβαδόρ Σιμό, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό animation – φόρο τιμής στον πατέρα του σουρεαλισμού, Λουίς Μπουνιουέλ. Το φιλμ «Ο Μπουνιουέλ στο Λαβύρινθο με τις Χελώνες», είναι διαθέσιμο δωρεάν στην διαδικτυακή ταινιοθήκη του ERTFLIX.
Ανθρώπινο, αστείο και συγκινητικό, το «Περσέπολις» εκτός από ένας ύμνος σε πανανθρώπινες αξίες όπως η ελευθερία, η αντίσταση στην φαυλότητα και στην αδικία, η αξιοπρέπεια και η ακεραιότητα, είναι ταυτόχρονα και μία ειλικρινής, όσο και αφοπλιστική ιστορία ενηλικίωσης και γυναικείας χειραφέτησης. Μια ιστορία που είναι πρωτίστως μια εκ βαθέων εξομολόγηση, παρά μια στεγνή πολιτική καταγγελία.
Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Υποψήφιου για Όσκαρ, Κένεθ Μπράνα, το «Belfast» είναι μία οδυνηρή ιστορία αγάπης, γέλιου και απώλειας, με φόντο την παιδική ηλικία ενός αγοριού, εν μέσω της μουσικής έκρηξης και των κοινωνικών αναταραχών στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου, Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Ο υπερδραστήριος καλλιτέχνης, θα καταφέρει μέσα σε μόλις 13 χρόνια να σκηνοθετήσει 41 ταινίες μεγάλου μήκους, ένα απίστευτο όσο και ακατάρριπτο ρεκόρ στην ιστορία της Έβδομης Τέχνης. Ο συμπατριώτης του Όσκαρ Ρέλερ, αποτίει έναν αυθάδικο φόρο τιμής μέσα από την ταινία του, «Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ / Enfant Terrible», η οποία κυκλοφορεί στους Κινηματογράφους από την Πέμπτη 13 Ιανουαρίου.
Η κλασική ταινία του κορυφαίου Δανού σκηνοθέτη συμπυκνώνει μέσα σε μια μέρα τη δίκη της Ιωάννας της Λωραίνης, τις αμφιβολίες της, τα βασανιστήρια, την καταδίκη της και τέλος τον θάνατό της στην πυρά, με πρωταγωνίστρια την εξαιρετική Ρενέ Φαλκονετί. Το «Πάθος της Ζαν Ντ’ Αρκ», προβάλλεται δωρεάν την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος
Ο Ολλανδός σκηνοθέτης Πολ Βερχόφεν, ικανός για το καλύτερο (Elle – 2016), αλλά και για το χειρότερο (Showgirls – 1995), γνωστός κυρίως στο ευρύ κοινό για τις ταινίες του στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού (RoboCop, Ολική Επαναφορά, Βασικό Ένστικτο), επιστρέφει στην Ευρώπη με τη νέα του ταινία να βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και επιλέγοντας για πρωταγωνίστριες του, την Γαλλίδα ηθοποιό Βιρζινί Εφιρά και την Ελληνιδά, Δάφνη Πατακιά, σε μία προκλητική ιστορία του 17ου αιώνα. Κυκλοφορεί από την Πέμπτη 18 Νοεμβρίου στους Κινηματογράφους.
