Ο Αρνό Ντεπλεσέν, είναι ένας αξιόλογος και οραματιστής δημιουργός, πιστός σ’ ένα προσωπικό Σινεμά, με χαρακτήρες, σύμβολα και έννοιες που επιστρέφουν στις ταινίες του σ’ έναν αέναο κύκλο καλλιτεχνικής εξέλιξης. Στο πλαίσιο αυτό κινείται και η νέα του δημιουργία: «Τα Χρυσά Μας Χρόνια» (Trois souvenirs de ma jeunesse: Nos Arcadies / My Golden Years – 2015), με πρωταγωνιστή – το υποκριτικό alter ego του Γάλλου σκηνοθέτη – τον υπέροχο Ματιέ Αμαλρίκ. Μαζί του, ένα πλήθος νέων ηθοποιών, εκ των οποίων ξεχωρίζουν ο Κεντίν Ντολμέρ και η Λου Ρόι-Λεκολινέ.
Tag Archives: Drama
Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children – Tim Burton (2016) [Κριτική]
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τιμ Μπάρτον, δύο χρόνια από το φιλμ «Μεγάλα Μάτια» (Big Eyes – 2014) – Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της Έιμι Άνταμς – επιστρέφει δυναμικά. Ο αγαπημένος παραμυθάς του Χόλιγουντ, ζωντανεύει στην μεγάλη οθόνη το βιβλίο του Ράνσομ Ριγκς: «Μις Πέρεγκριν Στέγη για Ασυνήθιστα Παιδιά» (Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children). Πρωταγωνιστεί ο νεαρός Έισα Μπάτερφιλντ, η σαγηνευτική Εύα Γκριν και ο καταξιωμένος Σάμιουελ Λ. Τζάκσον.
Le Havre – Aki Kaurismaki (2011) [Κριτική]
Επίκαιρος όσο ποτέ, ο Καουρισμάκι δίνει φωνή στους φτωχούς και αδύναμους αυτού του κόσμου, οι οποίοι παρά τις κακοτυχίες τους δεν εγκαταλείπουν την ελπίδα. Το «Λιμάνι της Χάβρης» (Le Havre – 2011), είναι μία μαγική, σχεδόν λυτρωτική ιστορία διάσωσης ενός παράνομου έφηβου Αφρικανού μετανάστη. Παράλληλα είναι ίσως η πιο αισιόδοξη στιγμή της σπουδαίας καριέρας του σκηνοθέτη. Όπως σημειώνει ο ίδιος, μιλώντας εξ ονόματος των ηρώων του: «Όταν πλέον δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει και λόγος για να είμαστε απαισιόδοξοι».
The Hateful Eight – Quentin Tarantino (2015) [Κριτική]
O Κουέντιν Ταραντίνο, το τρομερό παιδί του αμερικανικού σινεμά, με την τελευταία του δημιουργία, «Οι Μισητοί Οκτώ» (The Hateful Eight – 2015), επιστρέφει μ’ ένα θανάσιμο παιχνίδι, μεταξύ ζωής και θανάτου, βάζοντας στο στόχαστρο του τις φυλετικές διακρίσεις και τον ρατσισμό. Το φιλμ βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής, για το υπέροχο σάουντρακ του σπουδαίου, Ένιο Μορικόνε.
The Lobster – Yorgos Lanthimos (2015) [Κριτική]
Η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Αστακός» (The Lobster – 2015) – βραβευμένη στο 68ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών με το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής – πραγματεύεται μία αλληγορική ιστορία αγάπης, σ’ ένα φιλμ που επιτρέπει στον θεατή πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης. Με τον Κόλιν Φέρελ να μας χαρίζει μία σπουδαία ερμηνεία και την υπέροχη Ρέιτσελ Βάις στο πλευρό του, ο «Αστακός» αποτελεί μία από πιο αξιόλογες δημιουργίες της κινηματογραφικής σεζόν.
Truth – James Vanderbilt (2015) [Κριτική]
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του βραβευμένου σεναριογράφου Τζέιμς Βάντερμπιλτ (Zodiac – 2007), είναι ένα αξιόλογο, βιογραφικό δράμα, το οποίο είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Η δημοσιογραφική έρευνα της εκπομπής «60 Minutes II» του δικτύου CBS, φόντο τις προεδρικές εκλογές του 2004 και το σκάνδαλο Rathergate, αναδεικνύει τον ρόλο και τις ευθύνες της τέταρτης εξουσίας, μέσα από τις σπουδαίες ερμηνείες του Ρόμπερτ Ρέντφορντ και της Κέιτ Μπλάνσετ.
Anomalisa – Duke Johnson, Charlie Kaufman (2015) [Κριτική]
Επτά χρόνια μετά το αριστουργηματικό του σκηνοθετικό ντεμπούτο, με το φιλμ «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», ο χαρισματικός δημιουργός, Τσάρλι Κάουφμαν, επιστρέφει εντυπωσιακά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και μαζί με τον Ντιουκ Τζόνσον, παρουσιάζουν ένα συγκινητικό και μαγευτικό, stop-motion animation. Το «Anomalisa», βραβεύθηκε στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, ενώ ήταν και Υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερου Animation.
Νοτιάς – Τάσος Μπουλμέτης (2015) [Κριτική]
Δώδεκα χρόνια μετά την εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της «Πολίτικης Κουζίνας» (2003), ο Τάσος Μπουλμέτης επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία: «Νοτιάς» (2015). Πρόκειται για μία αξιοπρόσεκτη ελληνική παραγωγή, που αφηγείται με γλαφυρό τρόπο, αλλά και χιούμορ, την συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης του Σταύρου, ενός ρομαντικού νέου, ο οποίος ωριμάζει με εφόδια την ιστορία, τους μύθους, τις προσδοκίες και τα όνειρα μιας ολόκληρης χώρας. Ο «Νοτιάς», είναι ένα ερωτικό γράμμα του σκηνοθέτη, προς την Ελλάδα, τη φωτογραφία κι εν τέλει την ίδια την ιστορία της Έβδομης Τέχνης…
Cafe Society – Woody Allen (2016) [Κριτική]
Το «Café Society» σηματοδοτεί την επιστροφή του Γούντι Άλεν στην αγαπημένη του Νέα Υόρκη και το σενάριο αφορά μια εβραϊκή οικογένεια, η οποία ζει εκεί. Μία ιστορία αγάπης που εξελίσσεται σταδιακά μέσα από το χαρακτηριστικό στιλ του χαρισματικού Αμερικανού δημιουργού και υπό τους ήχους ενός υπέροχου μουσικού σκορ. Πρωταγωνιστεί ο Τζέσι Αϊζενμπεργκ και μαζί του, η Κρίστεν Στιούαρτ, η Μπλέικ Λάιβλι και ο εξαιρετικός Στιβ Καρέλ.
Á Perdre la Raison – Joachim Lafosse (2012) [Κριτική]
Η ταινία «Πέρα από τη Λογική» (Á Perdre la Raison) του Γιοακίμ Λαφός, είναι βασισμένη σ’ ένα αληθινό γεγονός που συγκλόνισε το Βέλγιο το 2007. Το φιλμ εξιστορεί την πορεία μιας σύγχρονης Μήδειας, εξερευνώντας πολυεπίπεδα τα όρια της οικογενειακής ζωής, αλλά και τις πολιτισμικές και ταξικές συγκρούσεις που την υπονομεύουν.
George Roussos 