Η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Κροάτη σκηνοθέτη Βίνκο Μπρέσαν (Vinko Bresan), με τίτλο «Θεϊκό Κόλπο» (Τα Παιδιά του Ιερέα / Svecenikova djeca / The Priest’s Children) είναι μία έξυπνη καυστική σάτιρα την οποία είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πέρσι τον Νοέμβριο στο 54ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Το φιλμ, που πλέον κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες, θίγει μεταξύ άλλων ευαίσθητα θέματα θρησκευτικής ηθικής και σεξουαλικών συμπεριφορών και ασκεί παράλληλα μία ευθεία κριτική στις τακτικές της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά και τη ζωή στις τοπικές, κλειστές κοινωνίες.
Tag Archives: Drama
Fear and Desire – Stanley Kubrick (1953) [Κριτική]
Το «Fear And Desire» αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Μίας σκηνοθετικής ιδιοφυΐας οι ταινίες του οποίου άλλαξαν την ιστορία της έβδομης τέχνης και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κινηματογράφο. Μία ταινία γεμάτη συμβολισμούς για την ανθρώπινη ψυχή και τη μετάβαση από τη λογική στην παραφροσύνη του πολέμου. Μία σπάνια δημιουργία που για χρόνια οι κόπιες της θεωρούνταν χαμένες, απόρροια ίσως της τελειομανίας του Κιούμπρικ, που λέγεται ότι την είχε αποκηρύξει. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι εξήντα ένα χρόνια μετά την προβολή του «Fear And Desire», είναι η πρώτη φορά που η ταινία προβάλλεται στην Ελλάδα.
Locke – Steven Knight (2013) [Κριτική]
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Στίβεν Νάιτ, μας παρουσιάζει το φιλμ «Σε Λάθος Χρόνο» (Locke – 2013), το οποίο αποτελεί τη δεύτερη μεγάλους μήκους δημιουργία του. Έχοντας ως βασικό κινητήριο μοχλό το καλογραμμένο του σενάριο – το οποίο θυμίζει έναν συνδυασμό του «Cosmopolis» (2012) του David Cronenberg και του «Buried» (2010) σε σκηνοθεσία του Rodrigo Cortés – ο Νάιτ καταφέρνει να αποσπάσει μία μεστή ερμηνεία από τον μοναδικό ηθοποιό που εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα (Τομ Χάρντι) και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον, να κερδίσει εν τέλει τον θεατή.
Alphaville – Jean-Luc Godard (1965) [Κριτική]
Ο πατέρας της Νουβέλ Βαγκ, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, έχοντας στη διάθεσή του τρεις σπουδαίους ηθοποιούς – Έντι Κονσταντίν, Άννα Καρίνα, Ακίμ Ταμίροφ – μας παρουσιάζει με το γνωστό ανατρεπτικό του στιλ, το θρυλικό «Αλφαβίλ» (Alphaville – 1965). Ένα μοναδικό φουτουριστικό φιλμ, που ενώ αρχικά δείχνει τόσο διαφορετικό από την υπόλοιπη φιλμογραφία του σπουδαίου Γάλλου σκηνοθέτη, σταδιακά και καθώς το αποκωδικοποιούμε καρέ καρέ, βλέπουμε όλες εκείνες τις αρετές που διέπουν τον κινηματογράφο του Γκοντάρ…
The Young and Prodigious T.S. Spivet – Jean-Pierre Jeunet (2013) [Κριτική]
Κάθε νέα δημιουργία του Ζαν Πιέρ Ζενέ αποτελεί ένα καινούργιο κεφάλαιο στο ξεχωριστό και ιδιαίτερο κινηματογραφικό του σύμπαν. Τέσσερα χρόνια μετά το όμορφο φιλμ «Μικροαπατεώνες στα Δύσκολα» (Micmacs – 2009), ο σκηνοθέτης του «Αμελί» (Amelie – 2001), επιστρέφει με τη νέα του ταινία, «Ο Απρόβλεπτος Κος Σπίβετ» (The Young and Prodigious T.S. Spivet). Το φιλμ είναι βασισμένο στο βιβλίο του Ρέιφ Λάρσεν «The Selected Works Of T.S. Spivet» και αποτελεί μόλις τη δεύτερη αγγλόφωνη ταινία του Ζαν Πιέρ Ζενέ μετά το «Alien Resurrection» του 1997, καθώς και την πρώτη του τρισδιάστατη.
Au Fil D’ Ariane – Robert Guédiguian (2014) [Κριτική]
Η Αριάν έχει γενέθλια και η μεγάλη της επιθυμία, είναι να τραγουδήσει έστω για μία φορά δημόσια. Μία χελώνα φίλη της, την συμβουλεύει να το τολμήσει… Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, μετά «Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο» (Les neiges du Kilimandjaro – 2011) επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία «Ο Μίτος της Αριάν» (Au Fil D’ Ariane – 2014). Μία ονειρική και σε σημεία αστεία ιστορία, η οποία μέσα από εκκεντρικούς χαρακτήρες, μιλά με ευαισθησία για τις ανθρώπινες σχέσεις.
The Homesman – Tommy Lee Jones (2014) [Κριτική]
Ο Τόμι Λι Τζόουνς, τα καταφέρνει εξίσου καλά τόσο μπροστά όσο και πίσω από την κάμερα σε αυτό το περίεργο και μακριά από τα συνηθισμένα γουέστερν και τα σχετικά φιλμ του είδους. Στα ίχνη του θρυλικού «Johnny Guitar» του 1954 (με πρωταγωνίστρια την Τζόαν Κρόφορντ), ο Τόμι Λι Τζόουνς στην μόλις δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, φαίνεται να εμπνέεται από την κλασσική ταινία του Νίκολας Ρέι. (Nicholas Ray) και με πρωταγωνίστρια την δυναμική Χίλαρι Σουάνκ, εκμεταλλεύεται στο έπακρο το μυθιστόρημα του Γκλέντον Σουόρθαουτ, έχοντας στο πλευρό του ένα ιδιαίτερα αξιόλογο καστ ηθοποιών.
Sleep Tight – Jaume Balagueró (2011) [Κριτική]
Ο Ισπανός δημιουργός Χαούμε Μπαλαγκουέρο, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία «Ο Θυρωρός» (Mientras Duermes / Sleep Tight – 2011). Έχοντας ως πρωταγωνιστές τον Λουίς Τοσάρ και την Μάρτα Ετούρα – οι οποίοι βρίσκονται ξανά μαζί μετά το «Κελί 211» (Celda 211 – 2009) του Daniel Monzón – ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει ένα ψυχολογικό θρίλερ με έντονη ατμόσφαιρα, στα ίχνη των ταινιών «[Rec]» (2007) και «[Rec] 2» (2009), που μας έχει παρουσιάσει με επιτυχία στο παρελθόν.
La Chienne – Jean Renoir (1931) [Κριτική]
Με την ταινία «Η Σκύλα» (La Chienne) του 1931, εγκαινιάζεται η λεγόμενη γαλλική περίοδος δημιουργίας του Ζαν Ρενουάρ. Αν και οι παραγωγοί της ταινίας προσπάθησαν να αλλάξουν το τελικό μοντάζ του φιλμ, ο Ρενουάρ κατάφερε εν τέλει να διατηρήσει τον καλλιτεχνικό έλεγχο και να μας προσφέρει ένα κλασσικό πλέον φιλμ νουάρ. Ένα υπέροχο δείγμα γραφής του μεγάλου Ρενουάρ, μία από τις πρώτες του δημιουργίες την οποία δεκατέσσερα χρόνια μετά ο σπουδαίος Γερμανός σκηνοθέτης Φριτς Λανγκ θα τη γύριζε ριμέικ στο «Scarlet Street» του 1945…
38 Témoins – Lucas Belvaux (2012) [Κριτική]
Η ταινία του Βέλγου ηθοποιού και σκηνοθέτη Λούκας Μπελβό (Lucas Belvaux) «38 Μάρτυρες» (38 Témoins – 2012) είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Didier Decoin και μας μεταφέρει στο λιμάνι της Χάβρης. Ο ρόλος του ανθρώπου στη σύγχρονη μεγαλούπολη, η αποξένωση και η ευθύνη όχι μόνο για ό,τι πράττουμε, αλλά και για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλά εθελοτυφλούμε. Αυτός είναι ο κεντρικός άξονας πάνω στον οποίο κινείται και εξελίσσεται αυτό το όμορφο φιλμ που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε πριν από δύο χρόνια, στο 18ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας και που πλέον κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε διανομή της Filmtrade.
George Roussos 