Ένας ηθοποιός γυρίζει ταυτόχρονα περισσότερες από μία ταινίες και σε διάρκεια 24 ωρών ζει διαφορετικές ζωές μέσα από τους ρόλους του. Εγκληματίας, ζητιάνος, πατέρας, διευθυντής πολυεθνικής και τερατόμορφο πλάσμα συνυπάρχουν και αλληλοσυγκρούονται σε έναν άνθρωπο. Τον υποδύεται ο Ντενίς Λαβάρτ, για τέταρτη φορά πρωταγωνιστής σε ταινία του Καράξ. Όμως, που αρχίζει και που τελειώνει ο κάθε ρόλος και που βρίσκεται τελικά η αλήθεια του;
Tag Archives: Drama
Cloud Atlas – Andy & Lana Wachowski, Tom Tykwer(2012) [Κριτική]
Η ιστορία ξεκινάει το 19ο αιώνα από τα νησιά του Ειρηνικού, διασχίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον και κάνει το γύρο του κόσμου για να καταλήξει στη Χαβάη, σε μια φουτουριστική κοινωνία που έχει επιβιώσει μετά την Αποκάλυψη. Οι Τομ Χανκς, Χάλι Μπέρι, Χιου Γκραντ, Σούζαν Σαράντον και Χιούγκο Γουίβινγκ υποδύονται πολλαπλούς ρόλους σε μια αλληλουχία διακεκομμένων ιστοριών, που πραγματεύονται το “Σύννεφο”, τον ατέρμονα μεταβαλλόμενο χαρακτήρα του “Άτλαντος”, της σταθερής ανθρώπινης φύσης.
25ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου – Ταινία Έναρξης
Το φετινό επετειακό 25ο Πανόραμα, θα διεξαχθεί από τις 15 έως και τις 25 Νοεμβρίου. Στις 11 ημέρες, που θα διαρκέσει το Φεστιβάλ, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, περισσότερες από 90 ταινίες, κυρίως από την Ευρώπη, αλλά και τις υπόλοιπες ηπείρους, οι οποίες φέτος θα παρουσιαστούν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και τον κινηματογράφο Τιτάνια Cinemax.
J.A.C.E. – Μενέλαος Καραμαγγιώλης (2011) [Κριτική]
Ο Jace, έχοντας γνωρίσει την ανθρώπινη σκληρότητα στο μέγιστο βαθμό από την πρώτη μέρα της ζωής του, ολομόναχος και ορφανός, στα επτά του χρόνια, ξεκινά έναν άνισο, αγώνα επιβίωσης. Σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη εκμετάλλευση κυριαρχεί, αναγκάζεται να περάσει από τη ζωή στα φανάρια, στην κόλαση του αναμορφωτήριου κι από εκεί στον θαμπό κόσμο της διαφθοράς, της πορνείας και των ναρκωτικών. Βλέποντας κάθε ελπίδα για διέξοδο συνεχώς να διαψεύδεται, συνεχίζει να πολεμά, κρατώντας καλά κρυμμένες μέσα του τις «ουλές» από τις προσωπικές του απώλειες. Η περιπλάνηση ενός βίαια πληγωμένου πλάσματος, που προσπαθεί να κυριαρχήσει στη δύναμη του και να διατηρήσει την ευαισθησία του, ενώ αγωνίζεται για δικαιοσύνη, συντροφικότητα και ελευθερία μέσα από την εκκωφαντική του σιωπή…
53o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ταινία Λήξης
Η αντίστροφη μέτρηση για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει ήδη ξεκινήσει και λίγες μόλις ημέρες πριν από την ολοκλήρωσή του, πάμε να ρίξουμε μία ματιά στην ταινία λήξης του Φεστιβάλ.
The Hunt – Thomas Vinterberg (2012) [Κριτική]
Έπειτα από ένα επώδυνο διαζύγιο, ο 40χρονος Λούκας έχει μια νέα σχέση, μια νέα δουλειά και προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τον έφηβο γιο του, Μάρκους. Όλα όμως τα γεγονότα, φαίνονταν να του πηγαίνουν, ανάποδα. Μια ιστορία κι ένα απλό, παιδικό ψέμα, είναι μόνο η αρχή. Καθώς πέφτει το χιόνι και πλησιάζουν οι γιορτές, το ψέμα εξαπλώνεται σαν ίωση. Το σοκ και η δυσπιστία ξεφεύγουν από τον έλεγχο, και η μικρή κοινότητα θα βρεθεί σε μια κατάσταση μαζικής υστερίας, όσο ο Λούκας παλεύει μόνος του για τη ζωή, αλλά και την αξιοπρέπειά του.
All Together – Stéphane Robelin (2011) [Κριτική]
Η Άνι, ο Ζαν, ο Κλοντ, ο Άλμπερτ και η Τζιν είναι κολλητοί φίλοι για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Έτσι, όταν η μνήμη τους αρχίζει να εξασθενεί, η καρδιά τους δυναμώνει ώστε να αντιδράσει στην προοπτική ενός οίκου ευγηρίας, που διαφαίνεται ορατή. Όμως, οι πέντε φίλοι επαναστατούν και αποφασίζουν να συγκατοικήσουν σε ένα σπίτι!
Θίασος του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1975) [Κριτική]
“Ήταν καλοκαίρι του 1964. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου στη Γαλλία και επέστρεψα στην Ελλάδα για να δω τους δικούς μου. Το λεωφορείο από το αεροδρόμιο με άφησε στο Σύνταγμα. Κατευθύνθηκε με το σάκο στον ώμο προς το σπίτι μου. Έπεσα πάνω σε μια φοιτητική διαδήλωση. Η αστυνομία είχε πέσει πάνω στα παιδιά και τα έδερνε. Εγώ δεν είχα καμία σχέση με αυτά που συνέβαιναν, έτσι συνέχισα το δρόμο μου. Ε, έφαγα ξύλο. Μου σπάσανε τα γυαλιά. Γύρισα στο σπίτι μου πολύ αναστατωμένος. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν μπροστά σ’ ένα δίλημμα “σ’ ενδιαφέρει αυτός ο τόπος ή όχι;” Είχα πει στη φίλη μου την Τώνια Μαρκετάκη που μου είχε προτείνει να κάνω κριτική κινηματογράφου στην εφημερίδα “Αλλαγή” ότι είχα έρθει στην Ελλάδα για να φύγω. Την άλλη μέρα την τηλεφώνησα και της είπα ότι θα μείνω. Κι έμεινα. Για να καταλάβω. Έκανα τις πρώτες μου ταινίες (“Αναπαράσταση”, “Μέρες του ’36” και “Θίασος”) για να καταλάβω την Ελλάδα…” Θόδωρος Αγγελόπουλος
Le Havre – Aki Kaurismaki (2011) [Κριτική]
Το αφιέρωμα του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο έργο του Άκι Καουρισμάκι παρουσιάζει τις πιο αντιπροσωπευτικές στιγμές της φιλμογραφίας του. Βαθιά ουμανιστικό, ανεπιτήδευτο και γενναιόδωρο στον θεατή, το σινεμά του Φινλανδού δημιουργού υμνεί με μινιμαλισμό, χιούμορ και νοσταλγία τις ανθρώπινες αξίες, ισορροπώντας εύστροφα ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία.
Keyhole – Guy Maddin (2011) [Κριτική]
Ο Οδυσσέας Πικ, γκάνγκστερ και ιδιόρρυθμος πατέρας, επιστρέφει ύστερα από καιρό σπίτι του. Φτάνει μαζί με δύο εφήβους, ένα πνιγμένο κορίτσι που έχει, μυστηριωδώς, επιστρέψει στη ζωή, κι έναν όμηρο δεμένο και φιμωμένο, που είναι στην πραγματικότητα ο έφηβος γιος του, Μάνερς. Καθώς βρίσκεται σε σύγχυση, ο Οδυσσέας δεν αναγνωρίζει τον γιο του, αλλά νιώθει ολοένα και πιο σίγουρος πως πρέπει να ξεκινήσει μια οδύσσεια εντός των τειχών του σπιτιού του, από την πίσω πόρτα μέχρι την κορυφή, διασχίζοντας ένα προς ένα τα δωμάτια μέχρι να φτάσει στη συζυγική κλίνη.
George Roussos 