Το 1966, ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης Μικελάντζελο Αντονιόνι, σκηνοθετεί τους Ντέιβιντ Χέμινγκς, Βανέσα Ρεντγκρέιβ και Τζέιν Μπίρκιν, στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, η οποία τιμήθηκε με Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και ήταν Υποψήφια για δύο Όσκαρ. 60 χρόνια μετά, το «Blow Up», που παραμένει μία από τις πιο επιδραστικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, κυκλοφορεί σε επανέκδοση.

Στο «Blow Up» του 1966, παρακολουθούμε έναν Λονδρέζο φωτογράφο μόδας, ο οποίος μεγεθύνοντας μία φωτογραφία τραβηγμένη τυχαία με δύο εραστές σε ένα πάρκο, πιστεύει ότι ανακαλύπτει τα ίχνη ενός εγκλήματος. Σύντομα όμως τα στοιχεία εξαφανίζονται και ο πρωταγωνιστής δεν είναι σε θέση να διακρίνει τις εντυπώσεις από την πραγματικότητα.

Ο Τόμας είναι ένας φωτογράφος στον χώρο της μόδας, ο οποίος αισθάνεται πως η ζωή του είναι βαρετή και αδιάφορη. Μία μέρα, περπατώντας σε ένα πάρκο, αρχίζει να τραβάει φωτογραφίες ένα ζευγάρι, με τη γυναίκα να εξαγριώνεται με το γεγονός.

Μετά από αυτό, ο Τόμας συναντά τον ατζέντη του και νιώθει ότι κάποιος τον παρακολουθεί. Όταν η γυναίκα πηγαίνει στο στούντιο να του ζητήσει τις φωτογραφίες, ο Τόμας επίτηδες δίνει άλλες, ενώ εκείνη του δίνει λάθος τηλέφωνο.

Το βράδυ πηγαίνει ξανά στο πάρκο χωρίς τη φωτογραφική μηχανή και βρίσκει το πτώμα ενός ανθρώπου. Γυρίζοντας στο στούντιο, διαπιστώνει ότι όλα τα αρνητικά έχουν εξαφανιστεί εκτός από ένα που δείχνει τον νεκρό. Στη συνέχεια, μπαίνει στο αυτοκίνητο και όσο οδηγεί ακολουθεί τη γυναίκα, η οποία μπαίνει σε ένα μπαρ.

Στο μπαρ παίζουν οι Yardbirds με τον Τζεφ Μπεκ, ο οποίος σπάει την κιθάρα του και την πετά στο κοινό. Ο Τόμας την παίρνει σαν αναμνηστικό, όμως όταν βγαίνει έξω από το μπαρ, την πατάει στον δρόμο.

Έπειτα, παρακολουθεί έναν εικονικό αγώνα τένις. Παίρνει την υποτιθέμενη μπάλα και την επιστρέφει στους δύο παίκτες. Ενώ παρακολουθεί το παιχνίδι, ακούγεται ο ήχος της μπάλας. Στη συνέχεια, όσο παρακολουθεί τον αγώνα, η μορφή του εξαφανίζεται και φαίνεται μόνο το γρασίδι.

«Δεν πρόκειται για τη σχέση του ανθρώπου με τον άνθρωπο, αλλά για τη σχέση του ανθρώπου με την πραγματικότητα.» – Μικελάντζελο Αντονιόνι

Ο Αντονιόνι είναι ένας από τους ελάχιστους καταξιωμένους σκηνοθέτες, το έργο του οποίου είναι παράλληλα και ιδιαίτερα δημοφιλές στους νέους κάθε εποχής. Οι ταινίες του βλέπονται συνεχώς σε ρετροσπεκτίβες αφιερωμένες προς τιμή του κάθε χρόνο ανά τον κόσμο.

Ειδικά οι δημιουργίες του «Blow-Up» (1966), «Zabriskie Point» (1970) και «Επάγγελμα Ρεπόρτερ» (The Passenger – 1975), ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, καθώς εκφράζουν καλλιτεχνικές ανησυχίες και προβληματισμούς, που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, ανάμεσα στους νεότερους θεατές. Τρεις ταινίες γυρισμένες στα αγγλικά, γεγονός που μοιραία βοήθησε στην ευρύτερη αποδοχή του καλλιτέχνη, από το κοινό.

Η ταινία πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, όπου και τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα της διοργάνωσης. Ήταν Υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ απέσπασε και δύο Υποψηφιότητες στα Όσκαρ, στις Κατηγορίες Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Σεναρίου. Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Αντονιόνι, έρχεται και πάλι στις οθόνες των θερινών κινηματογράφων. Πρόκειται για ένα θρίλερ μυστηρίου, φόρος τιμής στη δεκαετία του ’60.

Το φιλμ είναι βασισμένο σε διήγημα του συγγραφέα Χούλιο Κορτάζαρ, αποτελώντας έμπνευση για πολλούς άλλους σπουδαίους σκηνοθέτες (ενδεικτικά αναφέρονται «Η Συνομιλία» του Φράνσις Φορντ Κόπολα και το «Blow Out» του Μπράιαν ντε Πάλμα). Η έξοχη κινηματογράφηση της ασυνήθιστης χρωματικής παλέτας της ταινίας έχει γίνει από τον Κάρλο ντι Πάλμα, ενώ τη μουσική της ταινίας έχει συνθέσει ο τιμημένος με 14 Grammy, Χέρμπι Χάνκοκ.

Παρουσιάζοντας τις εικόνες ως αναπαραστάσεις και ερμηνείες και όχι ως γεγονότα, το «Blow Up» κλείνει το μάτι στην αυταπάτη και τη ματαιότητα, την αποξένωση και την ανία της σύγχρονης εποχής. Ζούμε υπό την απόλυτη κυριαρχία της εικόνας, του φαίνεσθαι, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα όλο και περισσότερο ότι καμία από τις εικόνες που μας δείχνουν δεν αποτυπώνει την αλήθεια.

Μικελάντζελο Αντονιόνι / Michelangelo Antonioni (29 Σεπτεμβρίου 1912 – 30 Ιουλίου 2007)

Ο Αντονιόνι, υπήρξε μία κορυφαία προσωπικότητα για τον πολιτισμό του 20ού αιώνα, καθώς κατάφερε μέσα από το έργο του – το οποίο αποτελείται από δεκαέξι ταινίες μεγάλου μήκους – να διατρέξει μία μοναχική, αλλά πρωτότυπη και συχνά πυκνά διατέμνουσα πορεία, επισημαίνοντας και αναλύοντας, τα προβλήματα, τις αγωνίες και τις ελπίδες του σύγχρονου ανθρώπου.

Το έργο του Αντονιόνι, επίκαιρο αλλά ταυτόχρονα και διαχρονικό, παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο περιμένοντας από το κοινό να το ανακαλύψει ή να επιστρέψει εκ νέου στο ιδιαίτερο φιλμικό του σύμπαν. Ο Ιταλός σκηνοθέτης προ(σ)καλεί τον θεατή να γίνει κοινωνός του έργου του και να συνδιαλλαγεί μαζί του, μέσα από τις ταινίες μυθοπλασίας του, αλλά και τα αξιόλογα ντοκιμαντέρ του.

Πρόκειται για ένα Σινεμά, που έχει ως αφετηρία μία Ιταλία κατεστραμμένη. Μία χώρα που προσπαθεί να ορθοποδήσει από τα δεινά που τις επέφεραν οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι που προηγήθηκαν και μάχεται πλέον να απεγκλωβιστεί από τον φασισμό. Η οικονομική κρίση και ο καθημερινός αγώνας του ανθρώπου για επιβίωση, είναι θέματα που συναντάμε συχνά πυκνά στα πρώτα έργα του δημιουργού, πριν περάσει σε πιο ελπιδοφόρα μηνύματα, σε προσωπικές καλλιτεχνικές αναζητήσεις, με φόντο σχεδόν πάντα τις πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις.

Αλλά και θέματα όπως η επίδραση της τεχνολογίας και η σημασία της οικολογίας απασχόλησαν εκτεταμένα τον Ιταλό καλλιτέχνη, καθώς φυσικά και η θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία, έτσι όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τις σπουδαίες ερμηνείες που αποσπά από τις εκάστοτε πρωταγωνίστριες του.

«Αυτό που πάντα με ενδιέφερε ήταν να κοιτάξω μέσα στον άνθρωπο, ποια συναισθήματα τον κινητοποιούν, ποιες είναι οι σκέψεις του στην πορεία του προς την ευτυχία, τη δυστυχία, τον θάνατο.» – Μικελάντζελο Αντονιόνι

Διαβάστε Επίσης:
πάγγελμα Σκηνοθέτης / Η ζωή και το έργο του Μικελάντζελο Αντονιόνι

Blow Up
Σκηνοθεσία: Μικελάντζελο Αντονιόνι
Σενάριο: Μικελάντζελο Αντονιόνι, Τονίνο Γκουέρα, Εντουαρντ Μποντ και Χούλιο Κορτάσαρ
Πρωταγωνιστούν: Ντέιβιντ Χέμινγκς, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Σάρα Μάιλς, Τζέιν Μπίρκιν, Βέρουσκα φον Λένντορφ και Χούλιο Κορτάσαρ
Φωτογραφία: Κάρλο Ντι Πάλμα
Μοντάζ: Φρανκ Κλαρκ
Μουσική: Χέρμπερτ Χάνκοκ
Έτος Παραγωγής: 1966
Χώρα Παραγωγής: Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Η.Π.Α.
Διάρκεια: 111 λεπτά
Κυκλοφορεί σε επανέκδοση από την Πέμπτη 11 Ιουνίου