Μία από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις της χρονιάς, κάνει την εμφάνιση της στις Αίθουσες αυτή την εβδομάδα. Ο λόγος για το αναζωογονητικό, μουσικό φιλμ «Χωρίς Μέτρο» (Whiplash), το οποίο αποτελεί τη δεύτερη μεγάλου μήκους δημιουργία του Νταμιέν Σαζέλ, μετά το «Guy and Madeline on a Park Bench» του 2009. Διαθέτοντας ένα υπέροχο μουσικό σκορ και παρά το μέτριο και σε σημεία προβλέψιμο στόρι του – απ’ το οποίο δε λείπουν δυστυχώς οι συνήθης υπερβολές – το φιλμ καταφέρνει να απογειωθεί εξαιτίας κυρίως των δύο βασικών πρωταγωνιστών του. Του ανερχόμενου Μάιλς Τέλερ και του βετεράνου Τζ. Κ. Σίμονς, ο οποίος μας χαρίζει μία συγκλονιστική ερμηνεία…
Youth – Paolo Sorrentino (2015) [Κριτική]
Δύο χρόνια μετά το απόλυτο κινηματογραφικό του αριστούργημα, «Η Τέλεια Ομορφιά» (La grande bellezza / The Great Beauty), με το οποίο απέσπασε και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ο Πάολο Σορεντίνο επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία. Η «Νιότη» (Youth – 2015), μπορεί να μην είναι «Η Τέλεια Ομορφιά», όμως διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σπουδαίου σκηνοθέτη.
The Measure of a Man – Stéphane Brizé (2015) [Κριτική]
Ο Στέφαν Μπριζέ, τρία χρόνια μετά το φιλμ A «Few Hours of Spring» (2012), επιστρέφει με την έκτη μεγάλου μήκους ταινία του. Έχοντας ως πρωταγωνιστή του και πάλι τον εξαιρετικό Βενσάν Λεντόν, ο Γάλλος σκηνοθέτης μας παραδίδει μία ιδιαίτερη δραματική, αλλά παράλληλα ρεαλιστική ιστορία, με επίκαιρα μηνύματα, αλλά και πολιτική χροιά. Ο «Νόμος της Αγοράς» (La Loi du Marché – 2015), ασκεί ευθεία κριτική, τόσο στην ανεργία που μαστίζει την Ευρώπη, όσο και στο κατοχυρωμένο δικαίωμα του ανθρώπου να εργαστεί.
Sicario – Denis Villeneuve (2015) [Κριτική]
Ο αξιόλογος Καναδός σκηνοθέτης, Ντενίς Βιλνέβ, που στο παρελθόν μας έχει χαρίσει ταινίες όπως το «Μέσα από τις Φλόγες» του 2010, το «Ο Άνθρωπος Αντίγραφο» του 2013, αλλά και το «Prisoners» επίσης του 2013, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία: «Sicario: Ο Εκτελεστής» (Sicario – 2015). Το φιλμ, το οποίο προβλήθηκε τον Μάιο στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 68ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, διαθέτει ένα εντυπωσιακό καστ ηθοποιών, το οποίο αποτελείται από τους: Έμιλι Μπλαντ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, και Τζος Μπρολίν.
The Walk – Robert Zemeckis (2015) [Κριτική]
O ευρηματικός και βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ζεμέκις (O Ναυαγός – 2000, Forrest Gump – 1994), γνωστός για την πρωτοποριακή χρήση της ψηφιακής 3D τεχνολογίας (The Polar Express – 2004, Beowulf – 2007) αλλά και για τους συναρπαστικούς ήρωες του, μεταφέρει στον κινηματογράφο μια αληθινή ιστορία. Τον απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο ερμηνεύει με επάρκεια ο ταλαντούχος Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ.
The Martian – Ridley Scott (2015) [Κριτική]
O Ρίντλεϊ Σκοτ – δημιουργός ταινιών όπως το αγαπημένο «Blade Runner» και το «Θέλμα και Λουίζ» – αφήνει για λίγο στην άκρη τα πρότζεκτ «Alien» και «Prometheus». Ο Βρετανός σκηνοθέτης, μειώνοντας τη δράση, αλλά κερδίζοντας στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, εκμεταλλεύεται το καλό του σενάριο και μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Άντι Γουίαρ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον Ματ Ντέιμον, σε μία αξιόλογη προσπάθεια, διανθισμένη με έξυπνες δόσεις χιούμορ.
Mississippi Mermaid – François Truffaut (1969) [Κριτική]
Το 1969 ο Φρανσουά Τρυφώ μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Κόρνελ Γούλριτς (υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο Γουίλιαμ Άιρις), «Βαλς στα Σκοτάδια». Στο πλευρό του έχει δύο σπουδαίους Γάλλους ηθοποιούς, τον εμβληματικό Ζαν-Πολ Μπελμοντό, και την γοητευτική Κατρίν Ντενέβ, οι οποίοι συναντιόνται για μία και μοναδική φορά σε μία αξιόλογη κινηματογραφική ιστορία, με άμεσες και έμμεσες αναφορές, από τον «Δεσμώτη του Ιλίγγου» (1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, μέχρι το «Τζόνι Γκιτάρ» (1954) του Νίκολας Ρέι.
It Follows – David Robert Mitchell (2014) [Κριτική]
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, τέσσερα χρόνια μετά το φιλμ «Ο Μύθος της Αμερικάνικης Εφηβείας» (The Myth of the American Sleepover – 2010), επιστρέφει με τη δεύτερη μεγάλους μήκους δημιουργία του: «Σε Ακολουθεί» (It Follows – 2014). Η ταινία που προβλήθηκε πέρσι τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών, αποτελεί ένα αξιόλογο και ενδιαφέρον θρίλερ, όπου μέσα από προσεγμένα πλάνα και την έξυπνη χρήση τόσο του φωτισμού, όσο και του ατμοσφαιρικού μουσικού σκορ, κερδίζει τον θεατή. Παράλληλα ο Μίτσελ προσφέρει και μία συμβολική οπτική ματιά, στην εφηβεία και στην σεξουαλική ενηλικίωση.
Chimes at Midnight – Orson Welles (1965) [Κριτική]
Φέτος συμπληρώθηκαν εκατό (100) χρόνια από τη γέννηση του Όρσον Γουέλς και αυτή την εβδομάδα κυκλοφορεί σε επανέκδοση στις κινηματογραφικές αίθουσες μία από τις λιγότερο γνωστές δημιουργίες του: «Φάλσταφ – Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου» (Falstaff – Chimes at Midnight / Campanadas a Medianoche – 1965). Ο Γουέλς υπήρξε ένας σπουδαίος ηθοποιός, σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης, μα πάνω απ’ όλα ένας πραγματικός καλλιτέχνης που σε ηλικία μόλις είκοσι έξι ετών ολοκληρώνει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τον θρυλικό «Πολίτη Κέιν». Η Έβδομη Τέχνη είχε μόλις ανακαλύψει το παιδί – θαύμα της και ο Γουέλς με τη σειρά του, έμελλε να αλλάξει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον Κινηματογράφο.
The American Friend – Wim Wenders (1977) [Κριτική]
Το «Ένας Αμερικανός Φίλος» (The American Friend), είναι η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία του σπουδαίου Γερμανού σκηνοθέτη, Βιμ Βέντερς, η οποία κυκλοφορεί σε επανέκδοση δίνοντας μας την ευκαιρία να την ξαναθυμηθούμε. Το φιλμ αποτελεί διασκευή του βιβλίου «Το παιχνίδι του κυρίου Ρίπλεϊ« της Πατρίσια Χάισμιθ. Ο Βιμ Βέντερς αποδίδει έμφαση τόσο στους χαρακτήρες – την αποξένωση, τα διλήμματα και τα συναισθήματα τους – όσο και στις πόλεις στις οποίες εκείνοι ζουν και δρουν. Η ιστορία διαδραματίζεται μεταξύ Νέας Υόρκης, Παρισιού, Αμβούργου και Μονάχου, ενώ στο καστ συναντάμε στους κεντρικούς ρόλους τους εξαιρετικούς Ντένις Χόπερ και Μπρούνο Γκανζ και στους συμπληρωματικούς ρόλους τους Σαμ Φούλερ και Νίκολας Ρέι. Το φιλμ πραγματοποίησε την πρεμιέρα του τον Μάιο του 1977, στο 30ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.
George Roussos 