Ο Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, τέσσερα χρόνια μετά το φιλμ «Ο Μύθος της Αμερικάνικης Εφηβείας» (The Myth of the American Sleepover – 2010), επιστρέφει με τη δεύτερη μεγάλους μήκους δημιουργία του: «Σε Ακολουθεί» (It Follows – 2014). Η ταινία που προβλήθηκε πέρσι τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών, αποτελεί ένα αξιόλογο και ενδιαφέρον θρίλερ, όπου μέσα από προσεγμένα πλάνα και την έξυπνη χρήση τόσο του φωτισμού, όσο και του ατμοσφαιρικού μουσικού σκορ, κερδίζει τον θεατή. Παράλληλα ο Μίτσελ προσφέρει και μία συμβολική οπτική ματιά, στην εφηβεία και στην σεξουαλική ενηλικίωση.
Category Archives: Κινηματογραφος
Chimes at Midnight – Orson Welles (1965) [Κριτική]
Φέτος συμπληρώθηκαν εκατό (100) χρόνια από τη γέννηση του Όρσον Γουέλς και αυτή την εβδομάδα κυκλοφορεί σε επανέκδοση στις κινηματογραφικές αίθουσες μία από τις λιγότερο γνωστές δημιουργίες του: «Φάλσταφ – Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου» (Falstaff – Chimes at Midnight / Campanadas a Medianoche – 1965). Ο Γουέλς υπήρξε ένας σπουδαίος ηθοποιός, σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης, μα πάνω απ’ όλα ένας πραγματικός καλλιτέχνης που σε ηλικία μόλις είκοσι έξι ετών ολοκληρώνει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τον θρυλικό «Πολίτη Κέιν». Η Έβδομη Τέχνη είχε μόλις ανακαλύψει το παιδί – θαύμα της και ο Γουέλς με τη σειρά του, έμελλε να αλλάξει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον Κινηματογράφο.
The American Friend – Wim Wenders (1977) [Κριτική]
Το «Ένας Αμερικανός Φίλος» (The American Friend), είναι η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία του σπουδαίου Γερμανού σκηνοθέτη, Βιμ Βέντερς, η οποία κυκλοφορεί σε επανέκδοση δίνοντας μας την ευκαιρία να την ξαναθυμηθούμε. Το φιλμ αποτελεί διασκευή του βιβλίου «Το παιχνίδι του κυρίου Ρίπλεϊ« της Πατρίσια Χάισμιθ. Ο Βιμ Βέντερς αποδίδει έμφαση τόσο στους χαρακτήρες – την αποξένωση, τα διλήμματα και τα συναισθήματα τους – όσο και στις πόλεις στις οποίες εκείνοι ζουν και δρουν. Η ιστορία διαδραματίζεται μεταξύ Νέας Υόρκης, Παρισιού, Αμβούργου και Μονάχου, ενώ στο καστ συναντάμε στους κεντρικούς ρόλους τους εξαιρετικούς Ντένις Χόπερ και Μπρούνο Γκανζ και στους συμπληρωματικούς ρόλους τους Σαμ Φούλερ και Νίκολας Ρέι. Το φιλμ πραγματοποίησε την πρεμιέρα του τον Μάιο του 1977, στο 30ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.
Double Indemnity – Billy Wilder (1944) [Κριτική]
Ο Αυστροαμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, καλλιτέχνης, και δημοσιογράφος, Μπίλι Γουάιλντερ, υπήρξε ένας σημαντικός και ιδιαίτερος δημιουργός, που άφησε το δικό του μοναδικό στίγμα στον χώρο της Έβδομης Τέχνης. Η «Διπλή Ταυτότητα» (Double Indemnity / Κολασμένη Αγάπη), προβάλλεται σε επανέκδοση και αποτελεί την τέταρτη μεγάλου μήκους μήκους ταινία του δημιουργού και μόλις τη δεύτερη που γύρισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1944. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα φιλμ νουάρ της εποχής – απέσπασε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ – και το οποίο ουσιαστικά όρισε το συγκεκριμένο είδος.
The Lady from Shanghai – Orson Welles (1947) [Κριτική]
Το υποδειγματικό φιλμ νουάρ «Η Κυρία από τη Σαγκάη», αποτελεί την πέμπτη μεγάλου μήκους δημιουργία του σημαντικότερου σκηνοθέτη στην ιστορία του Αμερικανικού Κινηματογράφου. Ο λόγος για τον αξεπέραστο Όρσον Γουέλς, ο οποίος το 1947 μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Σέργουν Κινγκ «Αν Πεθάνω Πριν Ξυπνήσω», έχοντας στο πλευρό ως πρωταγωνίστρια, τη σύζυγο του, την εκθαμβωτική Ρίτα Χέιγουορθ. Η ταινία κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε επανέκδοση και εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία για να ταξιδέψουμε στον μοναδικό κόσμο μιας πολυσχιδούς ιδιοφυΐας της Έβδομης Τέχνης, όπως ήταν ο σπουδαίος Όρσον Γουέλς.
Nostalgia – Andrei Tarkovsky (1983) [Κριτική]
Το 1983, ο κορυφαίος Ρώσος σκηνοθέτης, Αντρέι Ταρκόφσκι βρίσκεται στην Ιταλία σ’ ένα είδος αυτοεξορίας. Η ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ξενιτεμένος σκηνοθέτης κατά τα γυρίσματα της «Νοσταλγίας» και μακριά από την οικογένεια του, αντικατοπτρίζεται έμμεσα στην ψυχή του πρωταγωνιστή της ταινίας, Andrei. Η αριστουργηματική «Νοσταλγία» αποτελεί την έβδομη και προτελευταία ταινία ενός κορυφαίου δημιουργού, που έγραψε τη δική του μοναδική ιστορία στον χώρο της Έβδομης Τέχνης.
The Blue Room – Mathieu Amalric (2014) [Κριτική]
Τέσσερα χρόνια μετά το φιλμ «Τουρνέ στο Παρίσι» (Tournée – 2010) – για το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών – ο πολυτάλαντος Ματιέ Αμαλρίκ (Μόναχο – 2005, The Diving Bell and the Butterfly – 2007), επιστρέφει πίσω από την κάμερα, κρατώντας παράλληλα για τον εαυτό του, τον κεντρικό ρόλο. Ο Γάλλος δημιουργός πρωταγωνιστεί, γράφει και σκηνοθετεί με εντυπωσιακή ακρίβεια ένα σφιχτοδεμένο και μινιμαλιστικό ερωτικό θρίλερ, γεμάτο σασπένς και αφοπλιστικό αισθησιασμό.
Mr. Holmes – Bill Condon (2015) [Κριτική]
Δεκαεπτά χρόνια μετά τη συνεργασία τους στο φιλμ «Θεοί και Δαίμονες» (Gods and Monsters – 1998), ο βραβευμένος με Όσκαρ, Αμερικανός σκηνοθέτης, Μπιλ Κόντον (Kinsey – 2004, The Fifth Estate – 2013) και ο καταξιωμένος Βρετανός ηθοποιός Ίαν Μακ Κέλεν (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring – 2001), ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους, μεταφέροντας στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Μιτς Κάλιν: «A Slight Trick of the Mind». Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει, σε μία αξιόλογη κοινωνική ταινία με στοιχεία μυστηρίου, καλή αναπαράσταση της εποχής και κυρίως με την υπέροχη παρουσία του Μακ Κέλεν, σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες της πλούσιας φιλμογραφίας του.
Hiroshima Mon Amour – Alain Resnais (1959) [Κριτική]
To 1959, με το φιλμ «Χιροσίμα Αγάπη Μου» (Hiroshima Mon Amour – 1959), σε σενάριο της Μαργκερίτ Ντυράς – Υποψήφιο για Όσκαρ – πραγματοποιείται το πέρασμα του Αλέν Ρενέ από το ντοκιμαντέρ στη μυθοπλασία. Η ταινία βασίζεται εξ ολοκλήρου πάνω στην ανάκληση της μνήμης, ακολουθώντας τα δαιδαλώδη μονοπάτια της και σε αυτό ακριβώς οφείλεται η μορφική της ανακολουθία και οι αφηγηματικές της παρεκκλίσεις.
La Isla Minima – Alberto Rodríguez (2014) [Κριτική]
Το «Μικρό Νησί», εξελίσσεται με φόντο τους δυσοίωνους βάλτους του Γουαδαλκιβίρ και αποτελεί την έκτη μεγάλου μήκους δημιουργία του Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ. Ο Ισπανός σκηνοθέτης, μας προσφέρει ένα προσεγμένο και αισθητικά τέλειο, αστυνομικό θρίλερ. Ένα θρίλερ, που παρά τη σχετικά προβλέψιμη εξέλιξη του σεναρίου, καταφέρνει με τη δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη, με την πανέμορφη φωτογραφία, τα πανοραμικά πλάνα αλλά και τις αξιόλογες ερμηνείες των δύο βασικών πρωταγωνιστών του – Χαβιέ Γκουτιέρεζ και Ραούλ Αρεβάλο – να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία του θεατή, μέχρι να πέσει η αυλαία.
George Roussos 