Ο αξιόλογος Καναδός σκηνοθέτης, Ντενίς Βιλνέβ, που στο παρελθόν μας έχει χαρίσει ταινίες όπως το «Μέσα από τις Φλόγες» του 2010, το «Ο Άνθρωπος Αντίγραφο» του 2013, αλλά και το «Prisoners» επίσης του 2013, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία: «Sicario: Ο Εκτελεστής» (Sicario – 2015). Το φιλμ, το οποίο προβλήθηκε τον Μάιο στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 68ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, διαθέτει ένα εντυπωσιακό καστ ηθοποιών, το οποίο αποτελείται από τους: Έμιλι Μπλαντ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, και Τζος Μπρολίν.
Tag Archives: Drama
The Walk – Robert Zemeckis (2015) [Κριτική]
O ευρηματικός και βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ζεμέκις (O Ναυαγός – 2000, Forrest Gump – 1994), γνωστός για την πρωτοποριακή χρήση της ψηφιακής 3D τεχνολογίας (The Polar Express – 2004, Beowulf – 2007) αλλά και για τους συναρπαστικούς ήρωες του, μεταφέρει στον κινηματογράφο μια αληθινή ιστορία. Τον απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο ερμηνεύει με επάρκεια ο ταλαντούχος Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ.
The Martian – Ridley Scott (2015) [Κριτική]
O Ρίντλεϊ Σκοτ – δημιουργός ταινιών όπως το αγαπημένο «Blade Runner» και το «Θέλμα και Λουίζ» – αφήνει για λίγο στην άκρη τα πρότζεκτ «Alien» και «Prometheus». Ο Βρετανός σκηνοθέτης, μειώνοντας τη δράση, αλλά κερδίζοντας στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, εκμεταλλεύεται το καλό του σενάριο και μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Άντι Γουίαρ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον Ματ Ντέιμον, σε μία αξιόλογη προσπάθεια, διανθισμένη με έξυπνες δόσεις χιούμορ.
Mississippi Mermaid – François Truffaut (1969) [Κριτική]
Το 1969 ο Φρανσουά Τρυφώ μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Κόρνελ Γούλριτς (υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο Γουίλιαμ Άιρις), «Βαλς στα Σκοτάδια». Στο πλευρό του έχει δύο σπουδαίους Γάλλους ηθοποιούς, τον εμβληματικό Ζαν-Πολ Μπελμοντό, και την γοητευτική Κατρίν Ντενέβ, οι οποίοι συναντιόνται για μία και μοναδική φορά σε μία αξιόλογη κινηματογραφική ιστορία, με άμεσες και έμμεσες αναφορές, από τον «Δεσμώτη του Ιλίγγου» (1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, μέχρι το «Τζόνι Γκιτάρ» (1954) του Νίκολας Ρέι.
Chimes at Midnight – Orson Welles (1965) [Κριτική]
Φέτος συμπληρώθηκαν εκατό (100) χρόνια από τη γέννηση του Όρσον Γουέλς και αυτή την εβδομάδα κυκλοφορεί σε επανέκδοση στις κινηματογραφικές αίθουσες μία από τις λιγότερο γνωστές δημιουργίες του: «Φάλσταφ – Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου» (Falstaff – Chimes at Midnight / Campanadas a Medianoche – 1965). Ο Γουέλς υπήρξε ένας σπουδαίος ηθοποιός, σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης, μα πάνω απ’ όλα ένας πραγματικός καλλιτέχνης που σε ηλικία μόλις είκοσι έξι ετών ολοκληρώνει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τον θρυλικό «Πολίτη Κέιν». Η Έβδομη Τέχνη είχε μόλις ανακαλύψει το παιδί – θαύμα της και ο Γουέλς με τη σειρά του, έμελλε να αλλάξει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον Κινηματογράφο.
Double Indemnity – Billy Wilder (1944) [Κριτική]
Ο Αυστροαμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, καλλιτέχνης, και δημοσιογράφος, Μπίλι Γουάιλντερ, υπήρξε ένας σημαντικός και ιδιαίτερος δημιουργός, που άφησε το δικό του μοναδικό στίγμα στον χώρο της Έβδομης Τέχνης. Η «Διπλή Ταυτότητα» (Double Indemnity / Κολασμένη Αγάπη), προβάλλεται σε επανέκδοση και αποτελεί την τέταρτη μεγάλου μήκους μήκους ταινία του δημιουργού και μόλις τη δεύτερη που γύρισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1944. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα φιλμ νουάρ της εποχής – απέσπασε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ – και το οποίο ουσιαστικά όρισε το συγκεκριμένο είδος.
The Lady from Shanghai – Orson Welles (1947) [Κριτική]
Το υποδειγματικό φιλμ νουάρ «Η Κυρία από τη Σαγκάη», αποτελεί την πέμπτη μεγάλου μήκους δημιουργία του σημαντικότερου σκηνοθέτη στην ιστορία του Αμερικανικού Κινηματογράφου. Ο λόγος για τον αξεπέραστο Όρσον Γουέλς, ο οποίος το 1947 μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Σέργουν Κινγκ «Αν Πεθάνω Πριν Ξυπνήσω», έχοντας στο πλευρό ως πρωταγωνίστρια, τη σύζυγο του, την εκθαμβωτική Ρίτα Χέιγουορθ. Η ταινία κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε επανέκδοση και εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία για να ταξιδέψουμε στον μοναδικό κόσμο μιας πολυσχιδούς ιδιοφυΐας της Έβδομης Τέχνης, όπως ήταν ο σπουδαίος Όρσον Γουέλς.
Nostalgia – Andrei Tarkovsky (1983) [Κριτική]
Το 1983, ο κορυφαίος Ρώσος σκηνοθέτης, Αντρέι Ταρκόφσκι βρίσκεται στην Ιταλία σ’ ένα είδος αυτοεξορίας. Η ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ξενιτεμένος σκηνοθέτης κατά τα γυρίσματα της «Νοσταλγίας» και μακριά από την οικογένεια του, αντικατοπτρίζεται έμμεσα στην ψυχή του πρωταγωνιστή της ταινίας, Andrei. Η αριστουργηματική «Νοσταλγία» αποτελεί την έβδομη και προτελευταία ταινία ενός κορυφαίου δημιουργού, που έγραψε τη δική του μοναδική ιστορία στον χώρο της Έβδομης Τέχνης.
Mr. Holmes – Bill Condon (2015) [Κριτική]
Δεκαεπτά χρόνια μετά τη συνεργασία τους στο φιλμ «Θεοί και Δαίμονες» (Gods and Monsters – 1998), ο βραβευμένος με Όσκαρ, Αμερικανός σκηνοθέτης, Μπιλ Κόντον (Kinsey – 2004, The Fifth Estate – 2013) και ο καταξιωμένος Βρετανός ηθοποιός Ίαν Μακ Κέλεν (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring – 2001), ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους, μεταφέροντας στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Μιτς Κάλιν: «A Slight Trick of the Mind». Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει, σε μία αξιόλογη κοινωνική ταινία με στοιχεία μυστηρίου, καλή αναπαράσταση της εποχής και κυρίως με την υπέροχη παρουσία του Μακ Κέλεν, σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες της πλούσιας φιλμογραφίας του.
Hiroshima Mon Amour – Alain Resnais (1959) [Κριτική]
To 1959, με το φιλμ «Χιροσίμα Αγάπη Μου» (Hiroshima Mon Amour – 1959), σε σενάριο της Μαργκερίτ Ντυράς – Υποψήφιο για Όσκαρ – πραγματοποιείται το πέρασμα του Αλέν Ρενέ από το ντοκιμαντέρ στη μυθοπλασία. Η ταινία βασίζεται εξ ολοκλήρου πάνω στην ανάκληση της μνήμης, ακολουθώντας τα δαιδαλώδη μονοπάτια της και σε αυτό ακριβώς οφείλεται η μορφική της ανακολουθία και οι αφηγηματικές της παρεκκλίσεις.
George Roussos 