
Το αφιέρωμα του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο έργο του Άκι Καουρισμάκι παρουσιάζει τις πιο αντιπροσωπευτικές στιγμές της φιλμογραφίας του. Βαθιά ουμανιστικό, ανεπιτήδευτο και γενναιόδωρο στον θεατή, το σινεμά του Φινλανδού δημιουργού υμνεί με μινιμαλισμό, χιούμορ και νοσταλγία τις ανθρώπινες αξίες, ισορροπώντας εύστροφα ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία.
Tag Archives: Drama
Keyhole – Guy Maddin (2011) [Κριτική]

Ο Οδυσσέας Πικ, γκάνγκστερ και ιδιόρρυθμος πατέρας, επιστρέφει ύστερα από καιρό σπίτι του. Φτάνει μαζί με δύο εφήβους, ένα πνιγμένο κορίτσι που έχει, μυστηριωδώς, επιστρέψει στη ζωή, κι έναν όμηρο δεμένο και φιμωμένο, που είναι στην πραγματικότητα ο έφηβος γιος του, Μάνερς. Καθώς βρίσκεται σε σύγχυση, ο Οδυσσέας δεν αναγνωρίζει τον γιο του, αλλά νιώθει ολοένα και πιο σίγουρος πως πρέπει να ξεκινήσει μια οδύσσεια εντός των τειχών του σπιτιού του, από την πίσω πόρτα μέχρι την κορυφή, διασχίζοντας ένα προς ένα τα δωμάτια μέχρι να φτάσει στη συζυγική κλίνη.
The Stranger – Orson Welles (1946) [Κριτική]

«Η τέχνη είναι ένα ψέμα που πραγματώνει την αλήθεια», Orson Welles.
Το φαινομενικά ήσυχο περιβάλλον μίας μικρής κολεγιακής κοινότητας στην Αγγλία, διαταράσσεται από τη δραπέτευση ενός γερμανικού εγκληματία πολέμου, που όμως στη πραγματικότητα έχει σχεδιαστεί από κυβερνητικούς πράκτορες με την ελπίδα, ότι ο φυγάς θα τους οδηγήσει σε άλλους καταζητούμενους που κρύβονται. Ο δραπέτης καταφεύγει στο σπίτι του καθηγητή Ράσκιν, που είναι ένας εγκληματίας πολέμου κρυμμένος, στην πόλη Μέρι, ώστε έτσι να γίνει πολίτης υπεράνω υποψίας. Ο Ράσκιν, δε χάνει τον καιρό του με τον πρώην συμπολεμιστή του. Από φόβο μήπως τον προδώσει, τον σκοτώνει και κρύβει το πτώμα του.
Lawless – John Hillcoat (2012) [Κριτική]
Στην εποχή της Ποτοαπαγόρευσης, οι αδελφοί Μπόντουραντ αποτελούν μύθο στην Πολιτεία Φράνκλιν της Βιρτζίνια. Έχοντας επιβιώσει από τον Μεγάλο Πόλεμο και την ισπανική γρίπη, επιδίδονται στο λαθρεμπόριο του ουίσκι, το λεγόμενο και moonshine επειδή το διακινούν κάτω από το φως του φεγγαριού. Ο ερχομός όμως του Αστυνόμου Ρέικς από το Σικάγο ανατρέπει τις καταστάσεις – κι ενώ όλη η Πολιτεία υποτάσσεται στους καινούργιους και διεφθαρμένους κανονισμούς του, οι Μπόντουραντ δεν υποκύπτουν σε κανέναν.
Μετά το σκληρό και πεσιμιστικό “The Road” (από το ομότιτλο βιβλίο του Κόρμακ ΜακΚάρθι, με τον Βίγκο Μόρτενσεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο), ο Αυστραλός Τζον Χίλκοουτ καταπιάνεται με το ιστορικό μυθιστόρημα “The Wettest County In The World” και αφηγείται μια αληθινή ιστορία που εκτυλίχθηκε στην Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης. Οι Τομ Χάρντι (“The Dark Knight Rises”) και Σάια ΛαΜπέφ (“Transformers”) υποδύονται τους αδελφούς Μπόντουραντ, παραγωγούς και λαθρεμπόρους παράνομου ουίσκι.
Συμπρωταγωνιστούν οι Γκάρι Όλτμαν και Γκάι Πιρς, ενώ το καστ συμπληρώνουν η Τζέσικα Τσαστέιν και η Μία Βασικόφσκα. Το σενάριο έγραψε ο μουσικός Νικ Κέιβ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το φιλμ “Παράνομοι” ήταν υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών.
«Το μόνο που δημιούργησε η Ποτοαπαγόρευση, ήταν μπελάδες. Είμαι όπως οποιοσδήποτε άλλος άντρας. Το μόνο που κάνω είναι να προμηθεύω τη ζήτηση».
Αλ Καπόνε
Ποτοαπαγόρευση, γκάνγκστερ, δεκαετία του ’20, κι ένα ιδιαίτερο Soundtrack που σε ταξιδεύει στην ατμόσφαιρα της εποχής. Όλα αυτά, συνθέτουν το «Lawless», με ένα πραγματικά πολύ αξιόλογο cast, που γι’ αυτό τελικά φεύγεις από την Αίθουσα, έχοντας μια πικρή αίσθηση απογοήτευσης, πιστεύοντας ότι θα μπορούσε το φιλμ, να αποδοθεί πολύ καλύτερα…
Το μυθιστόρημα “The Wettest County In The World” δημιουργήθηκε όταν ο Ματ Μπόντουραντ αποφάσισε να γράψει ένα μυθιστορηματικό απολογισμό των περιπετειών του παππού του Τζακ, καθώς και των αδελφών του Φόρεστ και Χάουαρντ Μπόντουραντ.
Παρόλο που το μυθιστόρημα είναι εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα, δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα: «Τα βασικά στοιχεία στοιχεία της ιστορίας είναι βασισμένα σε αληθινές ιστορίες των οικογενειών της περιοχής, άρθρα εφημερίδων και πρακτικά από δίκες. Παρά την ιστορική ενημέρωση όμως, δεν καταλαβαίνουμε πλήρως τους κεντρικούς ήρωες αυτής της ιστορίας, ή τουλάχιστον τον τρόπο σκέψης τους, καθώς έχουν πεθάνει όλοι πια και δεν υπάρχουν ντοκουμέντα όπως γράμματα ή ημερολόγια. Η δουλειά μου ουσιαστικά ήταν να «γεμίσω» τα κενά των καταγεγραμμένων γεγονότων και σκοπός μου να αγγίξω την αλήθεια που βρίσκεται πέρα από τα φτωχά ντοκουμέντα», εξηγεί ο συγγραφέας του βιβλίου που δημοσιεύτηκε το 2008.
Ο σκηνοθέτης Τζον Χίλκοουτ, επιστράτευσε τον παλιό του φίλο και συχνό συνεργάτη, τον Νικ Κέιβ, για να γράψει το σενάριο και τη μουσική – όπως είχαν κάνει και στο “The Proposition”. Στα πρότζεκτ των Χίλκοουτ/Κέιβ, το σενάριο και η μουσική είναι πάντα συνυφασμένα από την αρχή, και εξελίσσονται μαζί. Κι επειδή το “Παράνομοι“ εκτυλίσσεται στις αραιοκατοικημένες, δασώδεις περιοχές της Βιρτζίνια, η ομιλία των κεντρικών χαρακτήρων έχει έναν ιδιαίτερο, σχεδόν μουσικό ρυθμό που ο Κέιβ ενσωμάτωσε στους διαλόγους, σαν να ήταν μέρος της μουσικής υπόκρουσης.
«Τα τραγούδια του Νικ είναι σχεδόν αφηγηματικά, και γι’ αυτό νομίζω ότι όλες οι ταινίες του έχουν μια μουσικότητα», λέει ο Χίλκοουτ. «Υπάρχει ένας ρυθμός στον τρόπο που γράφει ο Νικ, στο διάλογο, στις σκηνές που εκτυλίσσονται. Για το “Παράνομοι“ μιλήσαμε για τη διασκευή του μυθιστορήματος (ήταν η πρώτη του φορά), αλλά επίσης μιλήσαμε για την υπόκρουση, και για το είδος της μουσικής. Όταν ο Νικ γράφει το υλικό και τη μουσική, η όλη διαδικασία είναι οργανική: πρώτα γεννιέται η μουσική, μετά το σενάριο, και μετά επιστρέφει και πάλι στη μουσική», καταλήγει ο σκηνοθέτης.
Έτος: 2012 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 116 λεπτά | Σκηνοθεσία: John Hillcoat | Σενάριο: Nick Cave, Matt Bondurant | Παίζουν: Tom Hardy, Shia LaBeouf, Guy Pearce
The Odd Life of Timothy Green – Peter Hedges (2012) [Κριτική]

Η Σίντι και ο Τζιμ Γκριν είναι ένα ευτυχισμένο νιόπαντρο ζευγάρι, οι οποίοι δε βλέπουν την ώρα να αρχίσουν να γεμίζουν το σπιτικό τους με τα δικά τους παιδιά. Για κακή τους τύχη ωστόσο, σύντομα διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να κάνουν παιδί. Σε μια κίνηση απελπισίας, αποφασίζουν να σφραγίσουν και να θάψουν στον κήπο τους ένα κουτί που θα περιέχει όλες τις ευχές, τις σκέψεις και τα όνειρά τους για το παιδί που θα επιθυμούσαν να έχουν, ελπίζοντας έτσι σε ένα θαύμα…
Savages – Oliver Stone (2012) [Κριτική]
California Dreamin’ – Cristian Nemescu (2007) [Κριτική]

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο το 1999, ο σταθμάρχης του τοπικού σιδηροδρομικού σταθμού σε ένα μικρό ρουμάνικο χωριό που τυχαίνει να είναι και ο τοπικός γκάνγκστερ, σταματά ένα τρένο του ΝΑΤΟ που μεταφέρει στρατιωτικό εξοπλισμό. Η μεταφορά που επιβλέπεται από Αμερικανούς στρατιώτες, γίνεται σε ρουμάνικο έδαφος χωρίς επίσημα έγγραφα και βασίζεται σε μια προφορική έγκριση της ρουμάνικης κυβέρνησης. Η άφιξή τους όμως μετατρέπει το χωριό στο χωριό των χιλίων ευκαιριών, αλλά βέβαια δεν είναι ευπρόσδεκτοι από όλους…
53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ταινία έναρξης
Monsieur Lazhar – Philippe Falardeau (2011) [Κριτική]

O κύριος Lazhar, από την Αλγερία, προτείνει τον εαυτό του ως αντικαταστάτη της δασκάλας που αυτοκτόνησε σε ένα δημοτικό σχολείο της Γαλλίας. Από την στιγμή που προσλαμβάνεται κάνει τα πάντα για να έρθει πιο κοντά στα παιδιά, να τους συμπαρασταθεί και να τους εξηγήσει την ανεξήγητη ακόμη και για τους μεγάλους πολλές φορές δύναμη της απώλειας. Ωστόσο, κανείς απ’τους συναδέλφους, γονείς, ακόμη κι απ’ τα παιδιά δε γνωρίζει το παρελθόν του κυρίου Lazhar και το γεγονός, ότι από στιγμή σε στιγμή, κινδυνεύει να απελαθεί.
Barbara – Christian Petzold (2012) [Κριτική]

Καλοκαίρι στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, το 1980. Η γιατρός Μπάρμπαρα, έχει υποβάλει αίτηση για να μεταναστεύσει προς τη Δύση. Τιμωρείται όμως με μετάθεση μακριά από την πρωτεύουσα, σε ένα νοσοκομείο μιας παραλιακής, κωμόπολης. Ο εραστής της, που βρίσκεται στη Δύση, ονόματι Γιοργκ, σχεδιάζει την απόδρασή της μέσω της Βαλτικής Θάλασσας. Για την Μπάρμπαρα είναι ένα παιχνίδι αναμονής, αλλά και επιβίωσης.


